"Ντελίριο" του Μιχάλη Λιανού

Πώς φτάνει κανείς στην άκρη του εαυτού του;
Η γυναίκα που μιλά εδώ βρίσκεται αποκλεισμένη και μονολογεί δικάζοντας την ίδια την ύπαρξή της με μένος, και τους άλλους ανθρώπους με καυστικότητα και οξύνοια. Τί την έφερε στην απομόνωση; Η καθοδική πορεία της αρχίζει πριν τη γέννησή της, με τις εξαρτήσεις της μητέρας της, και συνεχίζεται με την κακοποίηση του πατέρα της και την ψυχική βύθιση του αδελφού της.
Δίνει μια λυσσώδη μάχη όχι μόνο για την επιβίωση, αλλά και για την επιτυχία, ακόμη και την ευτυχία. Για να αγαπήσει και να αγαπηθεί.
Δεν είναι ηρωίδα για να αντισταθεί, δεν είναι αναίσθητη για να ξεφύγει. Η συνομιλία με τον εαυτό της σφίγγει την αγχόνη που πάει να την πνίξει. Μόνη, ασταθής, καταδικασμένη από ό,τι την έφερε στη ζωή, παραληρεί μπροστά σε ένα φανταστικό κοινό. Φτυαρίζει με πάθος αλήθειες, ερείπια και ημιθανείς προσδοκίες. Καμιά ελπίδα της δεν πραγματοποιήθηκε, αντίθετα με όλους τους φόβους της. Ήθελε να είναι σεβαστή προσωπικότητα των τεχνών, είναι μια άγνωστη ποσότητα, αδιάφορη σε όλους.
Ο μονόλογός της είναι ένας φεμινιστικός εμβολισμός της πραγματικότητας, χωρίς δισταγμούς και διεκδικήσεις. Μια άφοβη αποκάλυψη των σκληρών νόμων της κοινωνικής βαρύτητας.