Κάποιες φορές, οι πιο ενάρετες αποστολές απαιτούν τις πιο ανόσιες πράξεις…
Η Ευρώπη βρίσκεται στο χείλος της αβύσσου. Λιμός και ασθένειες μαστίζουν την ήπειρο, τέρατα και μοχθηρά ξωτικά πεινασμένα για ανθρώπινη σάρκα παραμονεύουν στις σκιές, ενώ εγωιστές πρίγκιπες ενδιαφέρονται μόνο για την καλοπέρασή τους. Ο Αδελφός Ντίαζ, ένας φιλόδοξος κι αυτάρεσκος μοναχός, έχει κληθεί στην Ιερή Πόλη όπου είναι βέβαιος πως τον περιμένει μια τιμητική διάκριση και μία σπουδαία ιερή αποστολή. Το νέο ποίμνιό του, ωστόσο, απαρτίζεται από πραγματικά τέρατα: χρήστες σκοτεινής μαγείας, βαμπίρ, λυκανθρώπους κι αμετανόητους δολοφόνους.
Η αταίριαστη αυτή ομάδα καλείται να συνοδεύσει τη χαμένη πριγκίπισσα Αλεξία από τη Ρώμη ως την Τροία για να ανακτήσει το θρόνο της από τους άπληστους αδελφούς της – μία αποστολή που απαιτεί αίμα και θυσίες προκειμένου να επιτευχθεί ο ιερός σκοπός της…
Μία επική περιπέτεια φαντασίας, με πρωταγωνιστές μια απολαυστική ομάδα αντιηρώων. Γιατί όταν πρέπει να διασχίσεις την ίδια την Κόλαση, είναι καλό να έχεις Δαίμονες στο πλευρό σου.
Προσωπική άποψη:
Η λογοτεχνία του φανταστικού έχει συνηθίσει να μας παρουσιάζει ομάδες ηρώων που, παρά τις διαφορές τους, ενώνουν τις δυνάμεις τους μπροστά σ’ έναν μεγάλο κι ευγενή σκοπό. Ο Joe Abercrombie, ωστόσο, παίρνει αυτή τη γνώριμη συνταγή και την φέρνει τούμπα, γεννώντας το εξής ερώτημα: τι θα γινόταν αν, αντί για γενναίους ιππότες κι αλτρουιστές μάγους, η αποστολή ανατίθετο σε ένα μάτσο πλάσματα που κανονικά θα περίμενες να βρίσκονται στην απέναντι πλευρά; Κάπως έτσι γεννιούνται οι «Δαίμονες», μια ομάδα τόσο ακατάλληλη για ηρωική αποστολή, ώστε τελικά να είναι ακριβώς η ομάδα που θα ήθελες ν’ ακολουθήσεις. Ο Abercrombie γνωρίζει πολύ καλά τα στερεότυπα του είδους και τα χρησιμοποιεί με σαρκασμό, υπερβολή και αρκετή κακογουστιά -με την καλύτερη δυνατή έννοια.
Στο επίκεντρο βρίσκεται ο αδελφός Ντίαζ, ένας φιλόδοξος αλλά μάλλον αφελής μοναχός, ο οποίος πιστεύει πως η άφιξή του στην Ιερή Πόλη θα του προσφέρει την αναγνώριση που ονειρεύεται. Αντ’ αυτού, βρίσκεται επικεφαλής μιας ομάδας που αποτελείται από έναν αθάνατο ιππότη, έναν βρικόλακα, έναν λυκάνθρωπο, έναν νεκρομάντη, ένα ξωτικό και άλλους εξίσου προβληματικούς χαρακτήρες, οι οποίοι μόνο ως «ήρωες» δεν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν. Αποστολή τους, να συνοδεύσουν την Αλεξία, μια νεαρή κλέφτρα που αποδεικνύεται πως είναι η χαμένη κληρονόμος του θρόνου της Τροίας. Κι απ’ τη στιγμή που αυτή η παράξενη συντροφιά ξεκινά τον δρόμο της, είναι αρκετά προφανές πως τίποτα δεν πρόκειται να εξελιχθεί ομαλά.
Για μένα, το μεγαλύτερο ατού όλων, στο σύνολο του βιβλίου, είναι χαρακτήρες του. Ο Abercrombie τούς σχεδιάζει με μια δόση υπερβολής μεν, τους δίνει ταυτόχρονα δε αρκετή προσωπικότητα ώστε να μην παραμένουν απλώς fantasy αρχέτυπα. Ο καθένας έχει τις δικές του ιδιοτροπίες, αδυναμίες και σκοτεινές πλευρές, ενώ οι μεταξύ τους σχέσεις δημιουργούν μεγάλο μέρος της διασκέδασης. Ιδιαίτερα ο Ντίαζ λειτουργεί εξαιρετικά ως αντίβαρο σ’ όλο αυτό το χάος, αφού είναι ένας από τους ελάχιστους χαρακτήρες που εξακολουθούν να προσπαθούν να καταλάβουν τι ακριβώς συμβαίνει γύρω του. Κι όσο περισσότερο γνωρίζουμε τους «Δαίμονες», τόσο περισσότερο καταλαβαίνουμε πως ο συγγραφέας δεν ενδιαφέρεται να τους κάνει καλούς, αλλά να μας δείξει πως ακόμη και άνθρωποι -ή πλάσματα- με απολύτως αμφιλεγόμενη ηθική μπορούν να δημιουργήσουν δεσμούς, να δείξουν αφοσίωση και, τελικά, να νοιαστούν ο ένας για τον άλλον.
Το χιούμορ είναι παντού κι αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της αφήγησης. Πρόκειται για ένα χιούμορ ξεκάθαρα μαύρο -που προσωπικά λατρεύω, είναι γνωστό σε όσους με ακολουθούν όλα αυτά τα χρόνια-, συχνά βλάσφημο, αρκετά ωμό και πολλές φορές εντελώς παρανοϊκό. Η βία και η γελοιότητα συνυπάρχουν σχεδόν στην ίδια σκηνή, ενώ ο Abercrombie διασκεδάζει, εμφανώς, παίζοντας με όσα περιμένουμε από μια επική fantasy περιπέτεια. Βρικόλακες, λυκάνθρωποι, ξωτικά και νεκρομάντες υπάρχουν εδώ όχι ως μυστηριώδεις και απόμακρες φιγούρες, αλλά ως μια δυσλειτουργική ομάδα που πρέπει να συνεννοηθεί για να επιβιώσει. Αυτό δίνει στο βιβλίο έναν πιο ανάλαφρο τόνο από εκείνον που ίσως περιμένει κανείς από τον συγγραφέα, χωρίς να εξαφανίζει τη βία και τον κυνισμό του κόσμου του.
Βέβαια, η ιστορία δεν έχει πάντοτε την ίδια δυναμική. Με τόσους χαρακτήρες, διαφορετικές οπτικές και συνεχείς συγκρούσεις, υπάρχουν σημεία όπου η αφήγηση μοιάζει ν’ απολαμβάνει περισσότερο το ίδιο το ταξίδι, τις ατάκες και το χάος της ομάδας παρά την εξέλιξη της κεντρικής αποστολής. Κάποιες από τις περιπέτειες επαναλαμβάνουν ένα παρόμοιο μοτίβο και, ενώ παραμένουν διασκεδαστικές, δεν έχουν όλες την ίδια ένταση. Παρ' όλα αυτά, αυτό δεν μειώνει την αναγνωστική απόλαυση, και τη διασκέδαση ακόμα περισσότερο, ενώ προς το τελευταίο μέρος η ιστορία αποκτά μεγαλύτερο βάρος, καθώς οι χαρακτήρες και οι επιλογές τους αρχίζουν να αποκτούν πραγματικές συνέπειες.
Αυτό που εκτίμησα περισσότερο, πάντως, είναι πως πίσω απ’ όλο το αίμα, τη βία και το μαύρο χιούμορ υπάρχει ένα ενδιαφέρον «παιχνίδι» γύρω από την έννοια του καλού και του κακού. Η «ιερή» αποστολή ανατίθεται σε πλάσματα που η ίδια η Εκκλησία θεωρεί τέρατα, ενώ εκείνοι που υποτίθεται ότι υπηρετούν έναν ανώτερο σκοπό δεν είναι απαραίτητα πιο ηθικοί απ’ τους ανθρώπους που χρησιμοποιούν. Η αντίφαση αυτή είναι πολύ χαρακτηριστική για ένα έργο του Abercrombie και λειτουργεί ως κάτι περισσότερο από απλό σκηνικό για την περιπέτεια. Η πίστη, η εξουσία, η ενοχή και η ανάγκη για λύτρωση περνούν μέσα απ’ τους χαρακτήρες, χωρίς ποτέ να μετατρέπονται σε εύκολα ηθικά συμπεράσματα, αλλά προσφέροντας τροφή για σκέψη.
Συνοψίζοντας, το «Δαίμονες» είναι μια μεγάλη, βίαιη κι εξαιρετικά διασκεδαστική fantasy περιπέτεια, η οποία παίρνει ορισμένα απ’ τα πιο γνώριμα υλικά του είδους και τα σερβίρει με πολύ περισσότερο αίμα, σαρκασμό και αταξία -ίσως και αναρχία, ειδικά σε ορισμένες στιγμές. Ένα ανάγνωσμα που ίσως δεν έχει το βάθος και την πολιτική πολυπλοκότητα άλλων έργων του Abercrombie, το οποίο, όμως, έχει έναν δικό του, πολύ ξεχωριστό και ιδιαίτερο χαρακτήρα, αλλά και μια ομάδα που δύσκολα ξεχνιέται. Και τελικά, ίσως αυτή να είναι και η μεγαλύτερη επιτυχία του, να ξεκινάς με μια ομάδα από τέρατα που υποτίθεται π πως πρέπει να υπηρετήσουν έναν ιερό σκοπό, και να καταλήγεις να ενδιαφέρεσαι περισσότερο για το αν αυτά θα καταφέρουν να παραμείνουν ζωντανά και, κατά κάποιον παράξενο τρόπο, να παραμείνουν και «άνθρωποι» -εντός κι εκτός εισαγωγικών.
Βαθμολογία 10/10
Ταυτότητα βιβλίου:
Συγγραφέας: Joe Abercrombie
Μεταφραστής: Βαφειάδου Κωνσταντίνα
Εκδόσεις: Anubis
Κατηγορία: Ξένη Λογοτεχνία
Έτος Έκδοσης: 2025
Αρ. σελίδων: 864
ISBN: 978-618-5959-16-6
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου