Συνοπτική περίληψη του βιβλίου:
Η ζωή είναι σκληρή για τους κατοίκους στη Νεφελώδη Πόλη, όπου η φτώχεια και η διαφθορά είναι συχνό φαινόμενο και η εγκληματική οργάνωση των Τυχερών Κορακιών σπέρνει παντού τον τρόμο.
Η Τόσικο, ο Τζουν και η Μέι Καουακάμι είναι αδέλφια που, ενώ δεν τα ενώνουν δεσμοί αίματος μεταξύ τους, είναι αφοσιωμένα το ένα στο άλλο και ζουν εκτός νόμου, επιθυμώντας να πάρουν εκδίκηση για την άδικη δολοφονία της αγαπημένης τους «θείας» Ρέικο. Ο Χάρου είναι ο γιος της αυτοκράτειρας, που είναι γραφτό μια μέρα να γίνει ο ηγεμόνας του Αρχιπελάγους και να συνεχίσει την απεχθή κληρονομιά της μητέρας του. Εκείνος όμως ενδιαφέρεται περισσότερο να γίνει φίλος με τα μαγικά Πνεύματα του Ήλιου, τα οποία, καθώς φαίνεται, είναι ο μόνος που μπορεί να δει. Ο Θίο έχει αναγκαστεί να εγκαταλείψει τη γενέτειρά του και τώρα εργάζεται απρόθυμα ως μισθοφόρος των Τυχερών Κορακιών. Δεν θέλει να είναι κακοποιός, όμως ως παράνομος μετανάστης στην πόλη δεν έχει πολλές επιλογές.
Όταν η Τόσικο κλέβει ένα μαργαριτάρι δράκου που ανήκει στον αρχηγό των Τυχερών Κορακιών, ξεκινάει για όλους μια συναρπαστική περιπέτεια, που θα καθορίσει το μέλλον της πόλης.

Προσωπική άποψη:
Η Naomi Ishiguro, κόρη του διάσημου Ιάπωνα συγγραφέα Kazuo Ishiguro, ακολουθώντας τα χνάρια του πατέρα της, κάνει το λογοτεχνικό της ντεμπούτο με ένα βιβλίο το οποίο "παντρεύει" το sci-fi και τα fantasy στοιχείο, δημιουργώντας ένα νεφελώδη, απειλητικό και αρκετά άγριο κόσμο. Ένα βιβλίο μεγάλο και χορταστικό -μα και αρκετά χαοτικό, συνάμα-, το οποίο αποτελεί το πρώτο μέρος μιας saga που δεν γνωρίζουμε ακόμα από πόσα βιβλία θα αποτελείται, αλλά που κάτι μου λέει πως θα έχει μια αρκετά μεγάλη πορεία μπροστά της.

Η Τόσικο, ο Τζουν και η Μέι Καουακάμι έχουν δημιουργήσει τη δική τους ομάδα -και την δική τους άτυπη οικογένεια-, ζώντας εκτός του νόμου της Νεφελώδους Πόλης, έχοντας ως σκοπό να πάρουν εκδίκηση για τον θάνατο της “θείας” τους Ρέικο. Την ίδια στιγμή, ο δεκάχρονος Χάρου, που προορίζεται να κληρονομήσει το αξίωμα της Αυτοκράτειρας μητέρας του στο μέλλον, γνωρίζει έναν κόσμο που δεν ήξερε πως υπάρχει, την ίδια στιγμή που η ζωή της μητέρας του απειλείται από εχθρούς που είχε για συμμάχους και που θέλουν να εξυπηρετήσουν τους δικούς τους σκοπούς.

Θα ξεκινήσω απ' τα καλά, λέγοντας πως το κείμενο έχει υψηλή ποιότητα, σε ό,τι αφορά τη γραφή του. Η συγγραφέας χειρίζεται πολύ καλά τη γλώσσα, το κείμενο είναι μεστό, η εκφορά λόγου τόσο καλή που αρκετές φορές σε κάνει να σκέφτεσαι πως ένα τέτοιο κείμενο δεν ταιριάζει στο σήμερα, ενώ η κεντρική ιδέα είναι πολύ ενδιαφέρουσα και υπό συγκεκριμένες βάσεις θα μπορούσε να έχει εξελιχθεί σε αριστούργημα. Επίσης, έχει πολύ καλά χιουμοριστικά στοιχεία, έξυπνα αστεία που λειτουργούν πολύ καλά μέσα στην αφήγηση και αποτελούν τονωτικές ενέσεις στους διαλόγους των νεαρών ηρώων μας και που ειδικά ένα νεανικό κοινό μπορεί ν' απολαύσει, αφού απευθύνεται στη γλώσσα τους.

Από 'κει κι έπειτα... Είναι πολύ μεγαλύτερο απ' όσο θα έπρεπε, με αποτέλεσμα πολλές φορές η ανάγνωσή του να γίνεται κουραστική, κάτι στο οποίο συμβάλλει και η πολύ περιορισμένη παρουσία διαλόγων. Ένα βιβλίο που απευθύνεται σε νεανικό κοινό οφείλει να έχει λίγο περισσότερο διάλογο και όχι τόσο τεράστιο όγκο πεζού κειμένου συσσωρευμένο, γιατί κάνει το κείμενο να “μπουκώνει” και μαζί με αυτό νιώθει να “μπουκώνει” και ο αναγνώστης. Επιπλέον, ενώ υπάρχουν στιγμές έντασης και δράσης, η συγγραφέας καταφέρνει να την διαλύσει, με μεταβάσεις που απλά μας “πετάνε” έξω από το συναίσθημα της ιστορίας -κι αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα που προσωπικά εντόπισα.

Πολύ ωραίες, άκρως παραστατικές περιγραφές, που ζωντανεύουν τις εκάστοτε σκηνές, χωρίς όμως να έχει δοθεί η ίδια έμφαση στο χτίσιμο του κόσμου της ιστορίας μας, με ορισμένες πληροφορίες να είναι αρκετά αόριστες και ακανόνιστες. Μοιάζει σαν η συγγραφέας να έχει εστιάσει σχεδόν αποκλειστικά στα πολιτικά ζητήματα του κόσμου της, χωρίς όμως να μας έχει δώσει τα απαραίτητα στοιχεία για να τον σκιαγραφήσουμε και να τον χαρτογραφήσουμε μέσα στο μυαλό μας. Δεν μπορούμε καν να κάνουμε μια εκτίμηση για τον τόπο και τον χρόνο που λαμβάνουν χώρα όλα όσα γίνονται, ή αν έχουμε να κάνουμε μ' ένα καθολικό φανταστικό σύμπαν που ουδεμία σχέση έχει με μια δυστοπική μελλοντική πραγματικότητα, και αυτό, προσωπικά, με βγάζει κάπως εκτός αφηγηματικού πλαισίου.

Η ανάλυση των βασικών χαρακτήρων είναι αρκετά καλή, με την έννοια ότι είναι ξεκάθαρα τα κίνητρα του καθενός από αυτούς κι εμείς, ως αναγνώστες αντιλαμβανόμαστε το προσωπικό τους "δράμα", χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα πως νιώθουμε κάποιο συναισθηματικό δέσιμο μαζί τους. Όσον αφορά τους δευτερεύοντες χαρακτήρες, είναι πολύ περισσότεροι απ' όσους μπορούμε να διαχειριστούμε, γι' αυτό ένα κομμάτι χαρτί κι ένα μολύβι, κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης, μάλλον θα σας ήταν χρήσιμα.

Η αφήγηση χωρίζεται σε πέντε πράξεις και αναμφίβολα η καλύτερη απ' όλες είναι η τελευταία, αφού έχει τις περισσότερες εξελίξεις, την καλύτερη ποιοτικά και σε συνέπεια δράση, που αφήνει τους χαρακτήρες να εξελιχθούν λίγο περισσότερο και που μας κάνει για μία και μοναδική φορά, ειδικά στην κλιμάκωση αυτής, να αισθανθούμε κάτι γι' αυτούς. Όπως προανέφερα, νομίζω πως αν θα χαρακτήριζα με μία λέξη το βιβλίο, θα ήταν "χαοτικό". Έχει μια ενδιαφέρουσα κεντρική ιδέα, το κείμενο είναι σε υψηλά ποιοτικό επίπεδο, όμως σου δίνει την αίσθηση πως η συγγραφέας δεν έχει μια απόλυτα ξεκάθαρη εικόνα για το τι θέλει να πει ή που θέλει να πάει την ιστορία της. Ωστόσο, προς το φινάλε αυτού, η Ishiguro μοιάζει να βρίσκει καλύτερα τα πατήματά της, να νιώθει πιο σίγουρη και να μας υπόσχεται ένα καλύτερο και πιο στιβαρό μέλλον.
Βαθμολογία 7,5/10

Ταυτότητα βιβλίου:
Συγγραφέας: Naomi Ishiguro
Μεταφραστής: Παναγιώτου Χριστίνα
Εκδόσεις: Μίνωας
Κατηγορία: Ξένη Λογοτεχνία
Έτος Έκδοσης: 2026
Αρ. σελίδων: 728
ISBN: 978-618-02-6015-1