Η κυνική Όγκουστ υποτίθεται ότι μετακομίζοντας στη Νέα Υόρκη θα αποδείξει ότι έχει δίκιο: ότι πράγματα όπως η μαγεία και τα κινηματογραφικά λαβ στόρι δεν υπάρχουν, και ο μόνος έξυπνος τρόπος ζωής είναι η μοναξιά. Δεν μπορεί να φανταστεί πώς γίνεται να είναι αλλιώς, όταν δουλεύει σερβιτόρα σε ένα εικοσιτετράωρο εστιατόριο που σερβίρει τηγανίτες και ζει με κάτι περίεργους συγκάτοικους. Και οπωσδήποτε δεν υπάρχει περίπτωση οι καθημερινές της διαδρομές με το μετρό να είναι κάτι παραπάνω από αγγαρεία. Όμως μέσα στον συρμό βλέπει αυτή την πανέμορφη κοπέλα. Την Τζέιν. Την εκθαμβωτική, τη γοητευτική, τη μυστηριώδη, την απίθανη Τζέιν. Την Τζέιν με τις ατέλειές της και το χαμογελάκι της, που εμφανίζεται με το δερμάτινο μπουφάν της για να φτιάξει τη μέρα της Όγκουστ ακριβώς τη στιγμή που πρέπει. Η καψούρα της Όγκουστ μετατρέπεται στην καλύτερη στιγμή της μέρας της, πολύ γρήγορα όμως, ανακαλύπτει ότι υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα: η Τζέιν δεν μοιάζει απλώς με πανκιό παλιάς κοπής. Στην κυριολεξία έχει ταξιδέψει στον χρόνο από τη δεκαετία του εβδομήντα όπου ανήκει, κι η Όγκουστ θα πρέπει να χρησιμοποιήσει όσα προσπάθησε να αφήσει στο δικό της παρελθόν για να τη βοηθήσει. Ίσως είναι καιρός να αρχίσει να πιστεύει σε κάτι, τελικά. Ένα μαγικό, σέξι, μεγαλόκαρδο ρομαντικό μυθιστόρημα όπου τα αδύνατα γίνονται δυνατά καθώς η Όγκουστ κάνει ό,τι μπορεί για να βοηθήσει ένα κορίτσι χαμένο στον χρόνο.
Προσωπική άποψη:
Η Casey McQuiston έχει αποδείξει εδώ και χρόνια πως μπορεί να γράφει ρομαντικές ιστορίες που ξεπερνούν τα όρια του κλασικού romance, συνδυάζοντας το χιούμορ, τη συγκίνηση και την queer εκπροσώπηση, με ιδέες που δίνουν στις ιστορίες της μια ξεχωριστή ταυτότητα. Στο «Μια τελευταία στάση» παίρνει μια φαινομενικά παράδοξη ιδέα, μια κοπέλα παγιδευμένη στον χρόνο μέσα σε έναν συρμό του μετρό, και τη μετατρέπει σε μια ιστορία που μιλά για την αγάπη, τη μνήμη, την ταυτότητα και την ανάγκη να βρούμε κάπου να ανήκουμε.
Η Όγκουστ μετακομίζει στη Νέα Υόρκη έχοντας μάθει ν’ αντιμετωπίζει τη ζωή με δυσπιστία. Δεν πιστεύει στις συμπτώσεις, στις μεγάλες ιστορίες αγάπης ούτε στα θαύματα. Πιστεύει μόνο σε ό,τι μπορεί να εξηγηθεί λογικά. Όλα όμως ανατρέπονται όταν γνωρίζει την Τζέιν, μια μυστηριώδη νεαρή γυναίκα που συναντά καθημερινά στο μετρό. Η έλξη ανάμεσά τους είναι άμεση, όμως σύντομα η Όγκουστ ανακαλύπτει πως η Τζέιν δεν είναι απλώς μια εκκεντρική κοπέλα. Είναι κυριολεκτικά παγιδευμένη μέσα στον χρόνο, εγκλωβισμένη σ’ έναν συρμό απ’ τη δεκαετία του 1970. Από εκείνο το σημείο κι έπειτα, η ιστορία μετατρέπεται σε μια προσπάθεια ν’ ανακαλυφθεί η αλήθεια πίσω από αυτό το αδύνατο φαινόμενο, αλλά και σε ένα ταξίδι προσωπικής ωρίμανσης για τις δύο ηρωίδες.
Αυτό που κάνει το βιβλίο να ξεχωρίζει είναι πως το στοιχείο του ταξιδιού στον χρόνο δεν αντιμετωπίζεται ως ένα περίπλοκο παιχνίδι επιστημονικής φαντασίας, αλλά λειτουργεί ως μέσο για να μιλήσει η McQuiston για τους ανθρώπους που χάθηκαν, για τις ιστορίες που δεν ειπώθηκαν ποτέ, αλλά και για τη σημασία της queer μνήμης, θυμίζοντας πως ορισμένες ζωές και εμπειρίες κινδύνεψαν να σβηστούν από την Ιστορία. Πίσω απ’ τον ρομαντισμό υπάρχει μια ειλικρινής συγκίνηση που δεν επιδιώκει να εκβιάσει το συναίσθημα, αλλά γεννιέται φυσικά μέσα από τους χαρακτήρες και τις επιλογές τους.
Η Νέα Υόρκη, η πόλη που δεν κοιμάται ποτέ, αποκτά προσωπικότητα μέσα απ’ τους σταθμούς του μετρό, τις γειτονιές, το μικρό εστιατόριο όπου εργάζεται η Όγκουστ και, κυρίως, από την αλλόκοτη αλλά απολύτως αγαπητή παρέα των συγκάτοικών της. Δεν αποτελεί απλά το φόντο της δράσης, αλλά αποτελεί ζωτικό κομμάτι αυτής, με όλες τις μικρές λεπτομέρειες που συνθέτουν τη μεγάλη εικόνα της. Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες, με τη σειρά τους, έχουν κι αυτοί ουσιαστική παρουσία και συμβάλλουν ώστε το βιβλίο ν’ αποκτήσει μια έντονη αίσθηση κοινότητας, αναδεικνύοντας την ιδέα πως οικογένεια δεν είναι πάντοτε εκείνη στην οποία γεννιόμαστε, αλλά και εκείνη που επιλέγουμε στην πορεία της ζωής μας.
Ωστόσο, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε πως σε ορισμένα σημεία η αφήγηση κατεβάζει κάπως την «ταχύτητά της», με αποτέλεσμα να παρουσιάζει μια μικρή «κοιλιά». Παράλληλα, οι εξηγήσεις γύρω από τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το παράδοξο του χρόνου μπορεί να παραμένουν σκόπιμα ασαφείς, αλλά, προσωπικά, θα ήθελα να δίνεται μια κάποια εξήγηση, έτσι ώστε η αφηγηματική δομή της ιστορία να είναι κάπως πιο στιβαρή. Παρ’ όλα ταύτα, δεν θα έλεγα πως αυτό επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό την αναγνωστική εμπειρία, καθώς γίνεται γρήγορα σαφές πως το ενδιαφέρον της συγγραφέως δεν βρίσκεται στο να εξηγήσει τους μηχανισμούς του φαινομένου, αλλά στους ανθρώπους που βρίσκονται στο επίκεντρό του και στις σχέσεις που αναπτύσσονται ανάμεσά τους.
Το «Μια τελευταία στάση» είναι, τελικά, πολύ περισσότερα από μια ρομαντική ιστορία με μια ευρηματική ιδέα. Είναι ένα μυθιστόρημα γεμάτο ζεστασιά, χιούμορ και αισιοδοξία, που μιλά για τις δεύτερες ευκαιρίες, για τη σημασία της αποδοχής και για το θάρρος που χρειάζεται ώστε να επιτρέψεις σε κάποιον να γίνει μέρος της ζωής σου. Και όσο κι αν η αφετηρία του μοιάζει φανταστική, τα συναισθήματα που αφήνει πίσω του είναι απολύτως αληθινά.
Βαθμολογία 9/10
Ταυτότητα βιβλίου:
Συγγραφέας: Casey McQuiston
Μεταφραστής: Παϊδούση Ειρήνη
Εκδόσεις: Μεταίχμιο
Κατηγορία: Ξένη Λογοτεχνία
Έτος Έκδοσης: 2023
Αρ. σελίδων: 560
ISBN: 978-618-03-3416-6
Διαβάστε τα BOOK REVIEWS μας για άλλα βιβλία της Casey McQuiston:
ΦΙΛΗΣΑ ΤΗ ΣΑΡΑ ΓΟΥΙΛΕΡ
.jpg)
Αναρτήσεις
