«Από τότε που ήμουν παιδί», γράφει ο Neil deGrasse Tyson, «ήθελα να με απαγάγουν εξωγήινοι».
Τι θα συνέβαινε αν μια μέρα οι εξωγήινοι έφταναν στη Γη; Τι μορφή θα είχαν; Πώς θα ταξίδευαν μέσα στο σύμπαν; Και, κυρίως, πώς θα έπρεπε να τους υποδεχτούμε;
Ο διάσημος αστροφυσικός εξερευνά με επιστημονική ακρίβεια και ακαταμάχητο χιούμορ τη διαχρονική ανθρώπινη γοητεία για τους εξωγήινους. Από τις αρχαίες απεικονίσεις σε σπηλιές και τη λογοτεχνία, μέχρι τα UFO, τις απαγωγές και τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας, εξετάζει όσα γνωρίζουμε –αλλά και όσα απλώς φανταζόμαστε– για την πιθανότητα εξωγήινης ζωής.
Ένα απολαυστικό ταξίδι στην επιστήμη, στην Ιστορία, στον κινηματογράφο και στην ποπ κουλτούρα για όλους όσοι έχουν κοιτάξει ποτέ τον νυχτερινό ουρανό και έχουν αναρωτηθεί:
ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΡΑΓΕ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ;
Η Ζωή είναι μια γυναίκα που δεν κατάφερε ποτέ να απολαύσει το «εδώ και τώρα», αφού σε όλη της τη ζωή προσπαθούσε να προσαρμοστεί στο «μετά».
Η Ζωή μετά την ενηλικίωση.
Η Ζωή μετά τον γάμο.
Η Ζωή μετά τη μητρότητα.
Η Ζωή μετά την απιστία.
Η Ζωή μετά το διαζύγιο.
Η Ζωή μετά τον θάνατο του μεγάλου της έρωτα.
Η Ζωή μετά την προδοσία της καλύτερής της φίλης.
Η Ζωή μετά τη διάψευση των προσδοκιών.
Η αληθινή ιστορία μιας γυναίκας της διπλανής πόρτας, που η ζωή τη φέρνει αντιμέτωπη με ένα δίλημμα πολύ μεγαλύτερο από την ίδια. Το ταξίδι με το Εξπρές των Παγετώνων, που διασχίζει τις Ελβετικές Άλπεις, την οδηγεί σε μια επιλογή που σοκάρει, προκαλεί και διχάζει.
Η Ζωή μετά… δε θα είναι ποτέ ξανά η Ζωή…
ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ: ΟΙ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΣ
ΑΥΤΑΠΑΡΝΗΣΗ: ΟΙ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΣ
ΓΕΝΝΑΙΟΤΗΤΑ: ΟΙ ΑΤΡΟΜΗΤΟΙ
ΟΜΟΝΟΙΑ: ΟΙ ΕΙΡΗΝΙΚΟΙ
ΠΟΛΥΜΑΘΕΙΑ: ΟΙ ΠΟΛΥΜΑΘΕΙΣ
Η Μπίατρις Πράιορ βρίσκεται στο κατώφλι μιας απόφασης που κάθε άτομο στον κόσμο πρέπει να πάρει: πέντε φατρίες, πέντε εναλλακτικές μέλλοντος, πέντε ζωές. Έχει ένα σχέδιο: θα κάνει την πιο γενναία επιλογή και θα φύγει από την Αυταπάρνηση για να συμμετάσχει στη Γενναιότητα, παρόλο που αυτό σημαίνει να εγκαταλείψει την οικογένειά της. Όταν όμως χτυπάει η τραγωδία στην Τελετή Επιλογής, τα πάντα αλλάζουν – ο κόσμος της, τα σχέδιά της, ακόμα και η ίδια η Μπίατρις. Η απόφασή της θα την οδηγήσει στην καρδιά μιας μυστικής επανάστασης, όπου ένα αγόρι με μυστικά το ίδιο επικίνδυνα με τα δικά της –ένα αγόρι με έναν αριθμό για όνομα– ίσως να είναι το μοναδικό άτομο που μπορεί να εμπιστευτεί. Επειδή, μερικές φορές, το μονοπάτι που ακολουθείς δεν αλλάζει μόνο το μέλλον σου. Αλλάζει τον κόσμο.
Παντρεμένη με τον έναν αδελφό. Ερωτευμένη με τον άλλον.
Αφού κέρδισε το χέρι του νεραϊδένιου βασιλιά, η Άιβι είναι τώρα βασίλισσα της Αγγλίας. Όμως, με την άνοδό του στον θρόνο, ο βασιλιάς εξαπέλυσε τις νεράιδες στον κόσμο των ανθρώπων και εκείνες, έχοντας μείνει για εκατοντάδες χρόνια μακριά από τα αγαπημένα τους παιχνίδια εις βάρος των θνητών, προσπαθούν, με μανιασμένο ξεφάντωμα, να αναπληρώσουν τον χαμένο χρόνο. Για να επιβιώσει, η Άιβι προσποιείται τη γλυκιά, αφοσιωμένη σύζυγο αλλά, πίσω από το χαμόγελό της, συνωμοτεί για να ανατρέψει τον σύζυγό της, να σώσει την αδελφή της, τη Λίντια, και να σμίξει ξανά με το έρωτα της ζωής της, τον Έμετ. Η μοίρα τόσο της Αγγλίας όσο και του Άλλου Κόσμου εξαρτάται από το πόσο μακριά θα φτάσει η Βασίλισσα Άιβι για την καρδιά της.
Άνδρος 1942. Στο στολίδι των Κυκλάδων, το νησί της Παναγιάς Θαλασσινής και του φάρου Τουρλίτη, πέφτει σαν κεραυνός η είδηση ότι οι Γερμανοί τορπίλισαν ένα καράβι γεμάτο δικά τους παιδιά. Ματώνει ο ήλιος κι η θάλασσα, αλλά κανείς δεν ξέρει την αλήθεια, το ίδιο φρικτή με τον θάνατο. Όσοι σώθηκαν οδηγούνται σε ένα στρατόπεδο-κολαστήριο στην Ιαπωνία, εκεί όπου η ζωή δεν έχει καμία αξία. Στις πύλες της φωτιάς, δυο φίλοι σαν αδέλφια, από το Συνετί και το Κόρθι, ο Γιακουμής και ο Νικολός, παλεύουν αδυσώπητα για να μείνουν όρθιοι. Παλεύουν κι οι Ανδριώτες για να επιβιώσουν μέσα στην καταιγίδα, κι εκεί, στις ζοφερές συνθήκες της ιταλογερμανικής Κατοχής, βρίσκει λίγο χώρο και η ανθρωπιά. Μια Γιαπωνέζα που ήρθε σαν άγγελος, η Αγιάμε, ένας Γερμανός διοικητής, ο Φριτς, που θαμπώνεται από την Όλγα, ένας Ιταλός που τα άφησε όλα για την Ελένη, ο Έτορε, διάβηκαν όλοι τους την… Οδό Έρωτος. Όμως η μοίρα πλέκει το δικό της νήμα. Μια οδυνηρή αλήθεια έρχεται να ανατρέψει τις ισορροπίες μετά την Απελευθέρωση και τελικά γίνεται βρόγχος. Σκληράδα και τρυφερότητα, ζωή και θάνατος ανταμώνουν σ’ αυτή τη μοναδική περιπέτεια, βασισμένη σε μι
α άγνωστη, αληθινή ιστορία που συγκλονίζει.
Είκοσι τέσσερις ιστορίες για τις οικογένειες που μας έφτιαξαν και μας τραυμάτισαν, τις πατρίδες που κουβαλάμε χωρίς να τις έχουμε διαλέξει, τις γλώσσες που χάσαμε, τις μνήμες που επιμένουν, και το γάλα εβαπορέ που ήπιαμε αραιωμένο πριν φύγουμε για το σχολείο.
Από τα χωριά των παιδικών καλοκαιριών ως το Σικάγο και τα αεροδρόμια της ξενιτιάς, από τα πασχαλινά τραπέζια ως τα σκαλιά των καφενείων, τα λεωφορεία και τις βιτρίνες της πόλης, οι ιστορίες αυτές φωτίζουν ανθρώπους που προσπαθούν να χωρέσουν κάπου: σε μια εποχή, σε μια πόλη, σε έναν ρόλο, σε μια ηλικία, σε ένα σώμα.
Με χιούμορ, τρυφερότητα και σκληρή ακρίβεια, η συλλογή αυτή μιλά για τη μνήμη όχι ως καταφύγιο, αλλά ως δύναμη ανήσυχη και απαιτητική. Για όλα όσα κρύβονται κάτω από τα τραπέζια, πίσω από τις οικογενειακές ευχές, μέσα στις μυρωδιές των σπιτιών, στις σιωπές των γονιών και στα τραγούδια που κάποτε ακούσαμε στη διαπασών.
Ένα ανοιξιάτικο πρωινό, ένας ηλικιωμένος άγνωστος φτάνει στη μικρή πόλη Γκόλντεν, στον αμερικανικό Νότο. Κανείς δεν ξέρει από πού έρχεται, γιατί βρίσκεται εκεί ή τι αναζητά. Το όνομά του είναι Θίο και δείχνει να κουβαλά περισσότερα μυστικά παρά απαντήσεις.
Στο μικρό συνοικιακό καφέ της πόλης, την προσοχή του τραβούν ενενήντα δύο πορτρέτα που καλύπτουν τους τοίχους. Είναι οι κάτοικοι του Γκόλντεν, ζωγραφισμένοι με μολύβι από έναν ντόπιο καλλιτέχνη. Χωρίς να δώσει καμία εξήγηση, αποφασίζει να αγοράσει ένα προς ένα τα πορτρέτα και να τα επιστρέψει στους ανθρώπους που απεικονίζουν.
Θέλει μόνο μία χάρη: να του αφηγηθούν την ιστορία της ζωής τους. Κανείς δεν καταλαβαίνει γιατί. Κι όμως, όσο οι κάτοικοι του Γκόλντεν ανοίγουν την καρδιά τους σ’ έναν άγνωστο, κάτι μέσα τους αρχίζει να αλλάζει.
Ένα βαθιά ανθρώπινο μυθιστόρημα που συγκίνησε και μάγεψε εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσμο.
Γιατί, μερικές φορές, το πιο πολύτιμο δώρο που μπορεί να δώσει κανείς σ’ έναν άνθρωπο είναι να του θυμίσει ποιος είναι.
Ψηλά στις Ελβετικές Άλπεις, δεσπόζει το Ξενοδοχείο Γκραντ Άλπαϊν. Με υπέροχη θέα στα βουνά και αποκλειστική πρόσβαση σε φρέσκο χιόνι, προσελκύει επισκέπτες από κάθε γωνιά.
Η διαβόητη ηθοποιός.
Ο ανερχόμενος πολιτικός.
Η σύζυγος της υψηλής κοινωνίας.
Ο απερίσκεπτος φίλος.
Ο αλλοπρόσαλλος γιατρός.
Αλλά δε βρίσκονται όλοι εδώ για χειμερινές διακοπές.
Κάτω από τη σαμπάνια και τις γούνες κρύβονται σκοτεινές ιστορίες, και παλιές έχθρες εμφανίζονται σαν ρωγμές στον πάγο. Και κάποιος παρακολουθεί από τις σκιές. Μια διακριτική γυναίκα με εξαιρετικό μυαλό: η μις Μαρπλ.
Όταν ανακαλύπτεται ένα πτώμα και μια χιονοθύελλα αποκλείει κάθε οδό διαφυγής, μόνο η μις Μαρπλ μπορεί να συνδέσει τα στοιχεία πριν ο δολοφόνος ξαναχτυπήσει. Γιατί το θέμα δεν είναι ποιος έχει κίνητρο, αλλά ποιος είναι ο επόμενος στόχος…
ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΣ ΤΟΥ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟΥ PODCAST THE REST IS HISTORY.
Από τον Μέγα Αλέξανδρο μέχρι τον Τόλκιν, από τους Πολέμους των Ρόδων μέχρι το Γουοτεργκέιτ, οι αγαπημένοι ιστορικοί και δημιουργοί του παγκοσμίως γνωστού podcast The Rest Is History καταπιάνονται με τα πιο απρόβλεπτα ερωτήματα και μας ξεναγούν στις πιο παράξενες και συναρπαστικές σελίδες της Ιστορίας.
* Έγινε πράγματι ο Τρωικός Πόλεμος;
* Ποιο ήταν το πιο καταστροφικό πάρτι στην Ιστορία;
* Ο πρόεδρος Νίξον ήταν περισσότερο σαν τον Καλιγούλα ή τον Κλαύδιο;
* Πώς ένα ραντεβού για κούρεμα παραλίγο να αποκαλύψει τα σχέδια του Τσόρτσιλ;
* Και γιατί οι ναζί πίστευαν ότι κατάγονταν από την Ατλαντίδα;
Με αστείρευτο χιούμορ, αφοπλιστική περιέργεια και βαθιά γνώση της Ιστορίας, ξετυλίγονται απίστευτα περιστατικά και αλλόκοτες λεπτομέρειες που φωτίζουν το παρελθόν με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο. Γιατί η Ιστορία δεν είναι μόνο πόλεμοι, βασιλιάδες και αυτοκρατορίες· είναι και όλα εκείνα τα απίθανα γεγονότα που ποτέ δε φανταζόμασταν ότι συνέβησαν.
Δύο καβγατζήδες ηλικιωμένοι άντρες στο Τσενάι, στην Ινδία, βιώνουν μια προσωπική τραγωδία με φόντο μια εθνική καταστροφή. Επιστρέφοντας στη γειτονιά των Παιδιών του Μεσονυκτίου, στη Μουμπάι, μια χαρισματική μουσικός βρίσκεται εγκλωβισμένη σε έναν δυστυχισμένο γάμο με έναν δισεκατομμυριούχο. Σε ένα αγγλικό πανεπιστήμιο, το φάντασμα ενός ακαδημαϊκού ζητάει από μια μοναχική φοιτήτρια να πάρει εκδίκηση από τον παλιό του δυνάστη.
Οι μαγικές ιστορίες του Ρούσντι κινούνται ανάμεσα στις τρεις χώρες που ο συγγραφέας έχει αποκαλέσει πατρίδα του –την Ινδία, την Αγγλία και την Αμερική– και διερευνούν τι σημαίνει να πλησιάζει κάποιος την ενδέκατη ώρα της ζωής του. Αναμετριούνται με τη θνητότητα και μιλούν για όσα έχει ζήσει και ξεπεράσει ο Ρούσντι.
Συμφιλιωνόμαστε με τον θάνατο ή επαναστατούμε απέναντί του; Πώς μπορούμε να αποχαιρετήσουμε τους τόπους που έχουμε κάνει σπίτι μας; Πώς καταφέρνουμε να νιώσουμε πληρότητα από τη ζωή μας όταν δε γνωρίζουμε το τέλος της δικής μας ιστορίας; Η ΕΝΔΕΚΑΤΗ ΩΡΑ στοχάζεται πάνω στη ζωή και στον θάνατο, στην κληρονομιά και την ταυτότητα, με τη διεισδυτική ματιά και τη ζωηρή φαντασία που έχουν αναδείξει τον Σάλμαν Ρούσντι σε έναν από τους κορυφαίους συγγραφείς της εποχής μας.
Στο πρώτο μυθιστόρημά του μετά τη βράβευσή του με το Νομπέλ (2017), ο Καζούο Ισιγκούρο αφηγείται την ιστορία της Κλάρας, μιας Τεχνητής Φίλης με εκπληκτική παρατηρητικότητα και ιδιαίτερη ευαισθησία, η οποία από τη θέση της στο κατάστημα, όπου πωλείται, παρακολουθεί με προσοχή τη συμπεριφορά όσων έρχονται για να ρίξουν μια ματιά, αλλά και όσων περνούν απ’ έξω, στον δρόμο. Και ελπίζει πως σύντομα κάποιος θα τη διαλέξει.
Ένα βαθιά συγκινητικό βιβλίο που μας προσφέρει μια μοναδική άποψη του διαρκώς μεταβαλλόμενου κόσμου μας μέσα από τα μάτια μιας αξέχαστης αφηγήτριας. Η αριστοτεχνικά συγκρατημένη πρόζα του Ισιγκούρο ενισχύει τη συναισθηματική δύναμη και τη σπάνια τρυφερότητα του κειμένου, που διερευνά το πλέον θεμελιώδες ερώτημα: Τι σημαίνει στ’ αλήθεια ν’ αγαπάς;
ΕΠΑΝΑΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΜΕ ΝΕΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ.
Η Χάνα μπορεί να μην έχει τίποτα, αλλά δε χάνει την ελπίδα της.
Είναι δεκαπέντε χρόνων και ζει σε ένα μικροσκοπικό διαμέρισμα στα προάστια του Τόκιο με τη νεαρή μητέρα της, η οποία δουλεύει σε ένα κακόφημο μπαρ της περιοχής. Δεν έχουν χρήματα και καμία ασφάλεια για το μέλλον.
Ώσπου εμφανίζεται η Κιμίκο.
Η Κιμίκο είναι μεγαλύτερή της, μια φωτεινή παρουσία στον σκοτεινό κόσμο της Χάνα. Μαζί ανοίγουν το «Λέμον», ένα μπαρ που, παρά τον παρακμιακό χώρο και την αμφιβόλου ποιότητας πελατεία του, γίνεται καταφύγιο για τη Χάνα. Ξαφνικά έχει μια δουλειά που αγαπά, φίλους για να μοιράζεται τις μέρες της και τη λαμπερή υπόσχεση ότι, επιτέλους, θα βγάλει χρήματα. Νιώθει σαν ένα φυσιολογικό κορίτσι. Νιώθει ανίκητη.
Όμως στα στενά σοκάκια της Σανγκεντζάγια τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Και σύντομα η ελπίδα, η αισιοδοξία και η αποφασιστικότητα της Χάνα θα δοκιμαστούν…
Μια ιστορία για μια φιλία που αντέχει στον χρόνο και για μια βαθιά προδοσία, Η ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΙΤΡΙΝΟΥ, ένα αριστοτεχνικό μυθιστόρημα για τα όνειρα της εφηβείας και τη σκληρότητα του κόσμου των ενηλίκων, χρίζει τη Μιέκο Καγουακάμι ως μία από τις σπουδαιότερες συγγραφείς της γενιάς της.
Δε θα χαμηλώνεις τα μάτια σου, καλό μου!
Θα κοιτάς ψηλά… ψηλά και μακριά!
Η ταπεινότητα δεν είναι ούτε η συστολή μας, ούτε η ανοχή μας στο σκοτάδι των άλλων.
Όσοι κατάφεραν να ειρηνεύσουν μέσα τους, συνέχισαν να χαμογελούν και να εύχονται το καλύτερο για τους άλλους, ακόμη κι όταν γνώριζαν όλο το σκοτάδι γύρω τους – και εντός τους. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που είπαν ΩΣ ΕΔΩ, όταν έπρεπε.
Μα δε φώναξαν, δεν κραύγασαν, δεν έδειξαν πως ξέρουν κάτι καλύτερα, δε γέμισαν με έπαρση τον χώρο και τον χρόνο, γιατί γνώριζαν ότι το μόνο σίγουρο που έχουμε οι άνθρωποι είναι η άγνοιά μας. Πόση ευλογία να σε ξέρεις, μα να μη σε βροντοφωνάζεις.
Πόσο θαρραλέο να βλέπεις τη ματαιότητα και να την ντύνεις με αγάπη.
Θα είμαστε αυτοί οι άνθρωποι που, ό,τι και αν έγινε, δε θα χρησιμοποιήσουμε όσα έχουμε για να εκδικηθούμε και να πονέσουμε εσκεμμένα τον άλλο.
Επειδή είδαμε τη μεγάλη εικόνα.
«Σ’ αγαπάω», θα φωνάζουμε στο μέσα μας και θα κρατάμε τα μάτια μας ψηλά και καρφωμένα στον ουρανό.
Εκεί ψηλά, όπου είναι τα θαύματα.
Το ’χεις διαβάσει υποθέτω – φαίνεται πως σ’ εποχές γεωλογικών αναστατώσεων, εκατομμύρια χρόνια πριν, και μάλιστα ακριβώς εκεί, σ’ αυτή την πιο παλιά απ’ όλες τις ηπείρους, υποχώρησαν τα νερά, και κάποιοι πρόγονοι των σημερινών ψαριών βρέθηκαν στη στεριά, μερικά ψόφησαν, άλλα όμως κατάφεραν να προσαρμοστούν, σιγά-σιγά ανέπτυξαν από τα βράγχια πνεύμονες, τα πτερύγιά τους έγιναν φτερά, σιγά-σιγά μεταμορφώθηκαν σε πουλιά. Κάτι τέτοιο, έχω σκεφτεί πολλές φορές, θα πρέπει να συνέβη και σε μένα, […] ένα βράδυ, είδα τον εαυτό μου στον καθρέφτη, κι ανακάλυψα πως ήμουνα πουλί, ένα είδος παραδείσιου πτηνού, άρχισα να πετάω σαν τρελλός, είχα καταφέρει να ξεκολλήσω απ’ τα λασπόνερα στα οποία περνούσαν τη ζωή τους τόσοι άλλοι σαν και μένα, είχα ξεφύγει απ’ τους γήινους νόμους – όχι ότι κι αυτό δεν είχε τους κινδύνους του, τους είχε, και μέχρι ενός σημείου μ’ άρεσαν, δεν είχα όμως καμιά, μα καμιά όρεξη να μπλέξω και με την αστυνομία…
ΤΟ ΑΛΛΟ ΚΡΕΒΑΤΙ, σε επιμέλεια του Δημήτρη Παπανικολάου, είναι μια ιστορία για την κατάκτηση του μυθιστορήματος, αλλά και μια ιστορία για την αναγκαιότητα της αυτοβιογραφίας. Και ταυτόχρονα μια αφήγηση για την αδυναμία, για την απομάκρυνση, ή, καλύτερα, για την απόδραση και από τα δύο.
Η σφοδρή έκλαμψη, ο σπινθήρας του κάλλους συμπίπτουν με τη στιγμή της υπέρβασης, της πραγμάτωσης, της Άτης της Αντιγόνης, που είναι το γνώρισμα στο οποίο έδωσα εξαιρετική έμφαση… Μέσω αυτού του στοιχείου εγκαθίσταται για εμάς μια ορισμένη σχέση με το επέκεινα του κεντρικού πεδίου, αλλά αυτό επίσης είναι που μας απαγορεύει να δούμε την πραγματική του φύση… Η επίπτωση της ομορφιάς είναι σαν τύφλωση. Επέκεινα συμβαίνει κάτι ακόμη, κάτι που δεν γίνεται να κοιταχτεί…
Η Αντιγόνη παρουσιάζεται ως αὐτόνομος – ανεπιτήδευτη σχέση του ανθρώπινου όντος με ό,τι ως εκ θαύματος συμβαίνει να κουβαλάει, δηλαδή με τη σημαίνουσα τομή, η οποία του επιδικάζει την ανυπέρβλητη δύναμη να είναι, απέναντι κι ενάντια σε όλους, αυτό που είναι…
Όμως η Αντιγόνη οδηγεί στο έπακρο την εκπλήρωση αυτού που μπορούμε να ονομάσουμε αμιγή επιθυμία, την απερίφραστη επιθυμία θανάτου ως τέτοια. Την επιθυμία αυτή, την ενσαρκώνει.
Για σκεφτείτε – Τι γίνεται με την επιθυμία της; Δεν θα έπρεπε να είναι η επιθυμία του Άλλου, και να συνδέεται με την επιθυμία της μητέρας; Η επιθυμία της μητέρας, το κείμενο το υπαινίσσεται, είναι η κοιτίδα των πάντων. Η επιθυμία της μητέρας είναι ταυτόχρονα η ιδρυτική επιθυμία όλης της δομής, η επιθυμία που έφερε στον κόσμο εκείνα τα ανεπανάληπτα βλαστάρια, τον Ετεοκλή, τον Πολυνείκη, την Αντιγόνη, την Ισμήνη, αλλά είναι παράλληλα επιθυμία εγκληματική… Οι γόνοι της αιμομικτικής σχέσης είναι δύο αδελφοί, ο ένας αντιπροσωπεύει την ισχύ και ο άλλος αντιπροσωπεύει το έγκλημα. Δεν υπάρχει κανένας για να επωμιστεί το έγκλημα, και την εγκυρότητα του εγκλήματος, παρά μόνο η Αντιγόνη.
Μεταξύ των δύο, η Αντιγόνη επιλέγει να είναι ξεκάθαρα η φύλακας του είναι του εγκληματία ως τέτοιου. Ίσως τα πράγματα να μπορούσαν να έχουν ένα τέλος, αν το κοινωνικό σώμα είχε θελήσει να συγχωρήσει, να λησμονήσει, και να καλύψει όλα αυτά με τις ίδιες επικήδειες τιμές. Στο μέτρο που η κοινότητα αρνείται κάτι τέτοιο, η Αντιγόνη οφείλει να θυσιάσει το είναι της στον βωμό της διατήρησης εκείνου του ουσιώδους είναι που είναι η οικογενειακή Άτη – κίνητρο, γνήσιος άξονας αναφοράς, γύρω από τον οποίο περιστρέφεται όλη ετούτη η τραγωδία.
Η Αντιγόνη διατηρεί για πάντα, διαιωνίζει, απαθανατίζει αυτή την Άτη.
(Από το κεφάλαιο ΚΑ΄)
.jpg)
.jpg)
Αναρτήσεις
