...

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 20, 2008

Συνοπτική περίληψη του έργου:
Η ζωή του George Monroe ενός αρχιτέκτονα μέσης ηλικίας, αλλάζει δραματικά όταν μαθαίνει πως πάσχει από καρκίνο κι ότι η ζωή που του μένει δεν είναι και πάρα πολύ μεγάλη.
Ο ίδιος βλέπει την όλη κατάσταση σαν μια ευκαιρία να ζήσει με τους δικούς του όρους και να συμφιλιωθεί με όσους αποξενώθηκε στο παρελθόν, ανάμεσά τους την πρώην γυναίκα του και τον προβληματικό έφηβο γιο του.
Για να το πετύχει αυτό βάζει στόχο ν’ αναπαλαιώσει το παλιό του σπίτι στην παραλία κι ενώ προσπαθεί να ξεφύγει από τα φαντάσματα του παρελθόντος θα καταφέρει να επηρεάσει απρόσμενα και τους γύρω του.

Προσωπική άποψη:
Έχουμε και λέμε... Τι έχουμε; Έναν ήρωα που ξέρει ότι σύντομα θα πεθάνει. Κατά συνέπεια το ξέρουμε κι εμείς από την αρχή σχεδόν της ταινίας. Θα μπορούσε μ’ αυτό τον τρόπο να χαθεί η δυναμική της. Απ’ την άλλη όμως έχουμε τους ανυποψίαστους ανθρώπους που τον περιτριγυρίζουν, κάτι που δίνει μια πιο ενδιαφέρουσα νότα.

Ο George είναι ένας άνθρωπος όπου η ζωή του έχει φτάσει σε τέλμα. Ξέρει ότι θα πεθάνει, ωστόσο δεν κλαίει τη μοίρα του, αλλά προσπαθεί ν’ αξιοποιήσει όσο πιο δημιουργικά και παραγωγικά μπορεί το χρόνο που του απομένει. Απ’ την άλλη ο προβληματικός γιος του βρίσκει μοναδική ευχαρίστηση σε ναρκωτικές ουσίες και στο να κάνει τη ζωή των γύρω του δύσκολη αφού η δική του φαντάζει μάταιη κι άσκοπη. Δύο διαφορετικοί κόσμοι που κάποια στιγμή συναντιόνται κι αναγκάζονται ο καθένας για τους δικούς του λόγους να συνυπάρξουν.

Το καλό της ταινίας είναι ότι από τα πρώτα κι όλας λεπτά σε βάζει στην ουσία της. Δεν αναλώνεται σε άσκοπες καταστάσεις προκειμένου να εντυπωσιάσει κι έτσι ο θεατής δε δυσκολεύεται καθόλου να μπει στο όλο κλίμα. Καλογραμμένο σενάριο με έξυπνους κι εύστοχους διάλογους με ιδιαίτερη αληθοφάνεια. Παρά τη δραματικότητα της ιστορίας τα κωμικά στοιχεία δεν απουσιάζουν και κάθε άλλο παρά ειρωνικά φαντάζουν. Πολύ καλά δομημένο και με μεγάλη έμφαση στους χαρακτήρες.

Έτσι, το καλό αυτό σενάριο εκμεταλλεύεται ο Winkler δημιουργώντας μια ανθρωποκεντρική ταινία, απ’ αυτές που με συγκινούν και με συνεπαίρνουν. Όλοι οι χαρακτήρες έχουν ίσο μερίδιο στην εξέλιξη κι ο τρόπος που επηρεάζεται κι επηρεάζει ο καθένας τους είναι φανερός χωρίς ν’ αφήνει απορίες. Το σπίτι αποτελεί τον άξονα γύρω απ’ όπου όλοι περιστρέφονται και ταυτόχρονα αποτελεί έναν από τους πρωταγωνιστές. Ωστόσο σε κάποια σημεία η σκηνοθεσία είναι κάπως αργή κι ίσως ο μέσος θεατής νιώσει να ενοχλείται προς στιγμήν. Αν κάτι είναι μαγευτικό είναι η φωτογραφία. Τα πλάνα από το λόφο στη θάλασσα είναι απλά παραμυθένια, σα να ‘χουν ξεπηδήσει από τις σελίδες κάποιου βιβλίου. Ειδικά κατά τη διάρκεια κάθε ηλιοβασιλέματος σκέφτεσαι “Θεέ μου, μια τέτοια ώρα θα ήθελα να πεθάνω”! Αγναντεύεις μαζί με τους ήρωες και σα να αισθάνεσαι το αεράκι που φυσάει απαλά και μαζί του φέρνει τη λύτρωση.

Το cast είναι απλά εξαιρετικό! Ο Kline ζει το ρόλο του! Παρά τη γνώση του επερχόμενου θανάτου του ζει με γαλήνη τις τελευταίες του στιγμές κι ακόμα κι οι όποιες εκρήξεις του μοιάζουν μελετημένες, ισορροπημένες, έτσι ώστε να μην ξεφεύγει από το στόχο του. Να λυτρωθεί απ’ όσα κουβαλάει μέσα του και μαζί μ’ αυτόν να οδηγήσει στη λύτρωση και τους υπόλοιπους. Η Thomas όμορφα απελπισμένη, πνιγμένη από τον πόνο μιας ζωής που δεν είναι σίγουρη αν έκανε καλά που άφησε πίσω για μια νέα, μονότονη και περιτριγυρισμένη από συμβιβασμούς. Αυτός όμως που κλέβει την παράσταση είναι ο νεαρός Christensen στο ρόλο του Sam. Λάτρεψε αυτό το ρόλο κάτι που φαίνεται κάθε στιγμή και τον οδήγησε άλλωστε και σε μια υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα. Παθιασμένος κι άγριος, θα μπορούσε να πείσει τον καθένα ως προβληματικός έφηβος αφού πραγματικά κάνει καταπληκτική δουλειά.

Μια ταινία για την οποία σίγουρα αξίζει ν’ αφιερώσεις το χρόνο σου. Το σενάριο μπορεί να μην πρωτοτυπεί ιδιαίτερα, σε κάποιους μπορεί να φαίνεται και χιλιοειπωμένο. Δεν έχουν άδικο κι υπό άλλες συνθήκες η συγκεκριμένη ταινία θα ήταν μέτρια. Ακόμα κι έτσι όμως για την εμπειρία και μόνο αυτών των εξαίσιων ερμηνειών κι αυτού του καλοδουλεμένου σεναρίου, μια απόπειρα αξίζει. Να προειδοποιήσω όμως ότι προς το τέλος δεν καταφέρνει να ξεφύγει από κάποιες κλασσικές συνταγές που επιβάλει το Hollywood κι είναι το μόνο που εν μέρη χαλάει τη μαγεία.
Βαθμολογία 8/10

Ταυτότητα ταινίας:
Ελλ. τίτλος: Ένα Σπίτι, Μια Ζωή
Είδος: Κοινωνικό
Σκηνοθέτης: Irwin Winkler
Πρωταγωνιστές: Kevin Kline, Kristin Scott Thomas, Hayden Christensen, Mary Steenburgen, Jena Malone, Mike Weinberg
Παραγωγή: 2001
Διάρκεια: 126’

Επίσημο site: 
http://www.newline.com/properties/lifeasahouse.html



Posted on Τετάρτη, Φεβρουαρίου 20, 2008 by Γιώτα Παπαδημακοπούλου

29 comments

Τρίτη, Φεβρουαρίου 19, 2008

Συνοπτική περίληψη του έργου:
Τέσσερις νεαροί φίλοι περνάνε τα παιδικά τους χρόνια στη γειτονιά του Hell’s Kitchen μοιράζοντας τη ζωή τους ανάμεσα στην εκκλησία βοηθώντας τον πάτερ Bobby κι απ’ την άλλη βοηθώντας το μέγα γκάνγκστερ της περιοχής.
Ένα επιπόλαιο αστείο θα έχει τραγική κατάληξη και θα οδηγήσει τα τέσσερα αγόρια στο αναμορφωτήριο, όπου η καθημερινή τους κακοποίηση τους τραυματίζει ανεπανόρθωτα, φουντώνοντας παράλληλα μέσα τους τον πόθο για εκδίκηση.
15 χρόνια ο καθένας έχει πάρει τον δρόμο του όταν μια τυχαία συνάντηση θ’ αποβεί μοιραία για τη επίτευξη του στόχου τους.

Προσωπική άποψη:
Sleepers ονομάζονται στην αμερικανική αργκό τα παιδιά που έχουν αποφυλακιστεί από σωφρονιστικό ίδρυμα ανηλίκων. Σ’ αυτή την κατηγορία υπάγονται κι οι πρωταγωνιστές της ιστορίας μας. Τέσσερις άνθρωποι που κατηγοριοποιήθηκαν κι εν τέλη αποξενώθηκαν λόγω ενός λάθους. Ο Lorenzo Carcaterra βασισμένος στον όρο έγραψε το ομώνυμο βιβλίο το οποίο αποτελεί ουσιαστικά ένα μέρος της ζωής του, αφού μιλάει για τον ίδιο και τρεις φίλους του. Με τη βοήθεια του Barry Levinson μετέτρεψε το βιβλίο σε σενάριο δημιουργώντας ένα δραματικό αποτέλεσμα.

Αν κάτι σε σοκάρει σε πρώτη φάση είναι το γεγονός ότι έχει το θάρρος να μιλήσει μέσω τις δουλειάς του για προσωπικές του εμπειρίες οι οποίες είναι πραγματικά σκληρές. Οι καταστάσεις που βιώνουν οι τέσσερις φίλοι είναι τραγικές, πόσο μάλλον όταν της βιώνεις στην πιο τρυφερή σου ηλικία. Καταστάσεις που κανείς δεν αξίζει να βιώσει που αν το κάνεις όμως τον σημαδεύουν για μια ζωή.

Είναι πραγματικά πολύ εύκολο από μια ανοησία να καταστρέψεις τη ζωή σου. Όχι μόνο γιατί ζεις με την πιθανότητα οι επιπτώσεις της να σε σημαδέψουν, αλλά επειδή μπορεί να ζεις μια ζωή με το φόβο της άγνοιας μην ξέροντας ποιες μπορεί να είναι αυτές οι συνέπειες. Το κορμί ξεχνάει, το μυαλό κι η ψυχή όμως ποτέ. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, πολλές φορές όμως είναι δύσκολο. Αν και το κάνει, δε νομίζω πως πρόθεση τόσο του δημιουργού όσο και του σκηνοθέτη, είναι η ταινία αυτή να σοκάρει. Παρά τη σκληρότητά της, είναι πολύ ανθρώπινη. Μπορεί να μην φαντάζει καθημερινή, αν όμως σκεφτούμε τι κρύβεται στον πάτο της κοινωνίας θα δούμε ότι τελικά ίσως να μην απέχει και πολύ από πράγματα που συμβαίνουν συνεχώς γύρω μας, που ίσως απλά να μην θέλουμε να δούμε.

Ο Levinson εκμεταλλευόμενος μια δυνατή ιστορία καταφέρνει να στήσει μια απ’ τις καλύτερες ταινίες του είδους που προσωπικά έχω δει ποτέ. Σκοτεινή και μυστηριώδης, γεμάτη απ’ τη σαπίλα που υπάρχει παντού γύρω μας. Αρχικά μας γυρίζει πίσω στο χρόνο, στη ζωή των πρωταγωνιστών σαν παιδιά και τις καταστάσεις που τους οδήγησαν στις μετέπειτα επιλογές τους. Ξαφνικά όλα αυτά αρχίζουν να σβήσουν και πάνω στα απομεινάρια μιας άλλης ζωής αρχίζουν να χτίζουν μια νέα που μοιραία θα τους φέρει αντιμέτωπους με ότι ήθελαν, αλλά δε μπόρεσαν ποτέ ν’ αφήσουν πίσω τους.

Άλλοτε υποτονική κι άλλοτε με δυναμική κι έμφαση εκεί όπου χρειάζεται προκειμένου να ταρακουνήσει, ο Levinson δημιουργεί μια ταινία δυναμίτη που συγκλονίζει. Χαρακτήρες οι σκηνές βιασμού στο αναμορφωτήριο. Όχι τόσο λόγο της πράξης, όσο των συνθηκών κάτω απ’ τις οποίες γίνεται. Ας θυμηθούμε τη σκηνή όπου κατά τη διάρκεια του βιασμού ο Kevin Bacon υποχρεώνει έναν εκ των νεαρών να λέει την προσευχή του μήπως και τον σώσει ο Θεός εκείνη τη στιγμή.

Έχοντας ένα υπέρλαμπρο cast στη διάθεσή της, η ταινία δε θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη σε καμία περίπτωση. Ο Kevin Bacon πιο αντιπαθητικός από ποτέ, σε πείθει για τη μαυρίλα που κρύβει στην ψυχή του, αποδεικνύοντας γι’ ακόμα μια φορά πως αυτός ο τύπος του πηγαίνει γάντι. Ο Robert De Niro όποτε κάνει την εμφάνισή του καταφέρνει χωρίς δυσκολία ν’ αποσπάσει κάθε βλέμμα. Θα μπορούσε να πει κανείς πως ο ρόλος του αυτός αποτελεί την ήρεμη δύναμη της ιστορίας. Χωρίς να ταράζεται, ούτε καν να συσπάται το πρόσωπό του, μέσα από μια απέραντη γαλήνη καταφέρνει να κάνει κρότο με το δικό του τρόπο και να οδηγήσει την ιστορία εκεί που θέλει. Άλλωστε είναι ενδιαφέρον από μόνο του ότι τον βλέπουμε στο ρόλο ενός ιερέα κι όχι ενός μαφιόζου. Συμπαθητικοί οι Hoffman, Pitt και λοιποί, χωρίς ωστόσο κάποιος να κάνει τη μεγάλη διαφορά. Λειτουργούν ωστόσο αποτελεσματικά σ’ αυτό που καλούνται να υποστηρίξουν ο καθένας με τον τρόπο του. Ίσως λίγο καλύτερος να είναι ο Jason Patric ως ενδιαφέρουσα και μυστήρια προσωπικότητα.

Ίσως κάποιους τους κουράσει η μεγάλη της διάρκεια. Ίσως κάποιος τους σοκάρει και τους εξαγριώσει. Κάποιος άλλους ωστόσο θα τους παρασύρει στη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης ψυχής. Εκεί όπου ύπουλα μυστικά παραμονεύουν μέχρι να μπορέσουν να βρουν διέξοδο και να βγουν ξανά στο φως. Μια ιστορία για τον πόνο και την εκδίκηση. Μια ιστορία για την ανθρώπινη ψυχή που όσο κι αν πονάει πάντα βρίσκει διέξοδο προς τη λύτρωση. Μια ιστορία για την κάθαρση!
Βαθμολογία 9/10

Ταυτότητα ταινίας:
Ελλ. τίτλος: Sleepers
Είδος: Κοινωνικό
Σκηνοθέτης: Barry Levinson
Πρωταγωνιστές: Brad Pitt, Kevin Bacon, Billy Crudup, Robert De Niro, Minnie Driver, Dustin Hoffman, Ron Eldard, Jason Patric, Terry Kinney, Brad Renfro, Bruno Kirby
Παραγωγή: 1996
Διάρκεια: 147’

Σχετικά sites που αξίζουν τον κόπο:
http://en.wikipedia.org/wiki/Sleepers_(film)
http://www.imdb.com/title/tt0117665/


Posted on Τρίτη, Φεβρουαρίου 19, 2008 by Γιώτα Παπαδημακοπούλου

6 comments