
Συνοπτική περίληψη του βιβλίου:
O Μπίλμπο Μπάγκινς είναι ένα καλόβολο μεσήλικο χόμπιτ που απολαμβάνει χωρίς ενοχές τις μικρές χαρές της άνετης καθημερινής ζωής: καπνίζει την πίπα του καθισμένος μπροστά στη φωτιά και απολαμβάνει το ωραίο γεύμα του. Η ηρεμία του όμως διακόπτεται ξαφνικά, όταν μια μέρα στο κατώφλι του σπιτιού του εμφανίζονται ο μάγος Γκάνταλφ και μια παρέα νάνων, οι οποίοι κάνουν τα πάντα για να τον παρασύρουν σε μια περιπέτεια με ανυπολόγιστες συνέπειες για όλους.
Το σχέδιό τους είναι να αρπάξουν το θησαυρό που φυλάει ο Δράκος Σμάουγκ (Νοσφιστής), με τον οποίο ο Θόριν Δρύασπις, μέλος της πα-ρέας των νάνων και κληρονόμος του Βασιλείου των Νάνων, έχει ανοιχτούς λογαριασμούς από το παρελθόν.
Ο Μπίλμπο Μπάγκινς δεν έχει καμιά όρεξη να εγκαταλείψει το ειδυλλιακό χωριό του Σάιρ. Όμως, όσον αφορά την καταγωγή του, ο Μπίλμπο είναι κατά το ήμισυ Τουκ, ένα γένος ονειροπόλο, που διψάει για ηρωικά κατορθώματα. Έτσι η προοπτική του ταξιδιού αφυπνίζει τον κρυμμένο εαυτό του και τον ωθεί να συμφωνήσει και να πάρει μέρος σε μια περιπέτεια που ξεπερνάει κάθε φαντασία.
Προσωπική άποψη:
Ας μην κοροϊδευόμαστε... Δεν περιμένει κανένας την δικιά μου άποψη, ούτε κανενός άλλου, για το έργο του Tolkien που έμελλε να γράψει μια από τις σπουδαίες ιστορίες της παγκόσμιας λογοτεχνίας και φυσικά, δεν αναφέρομαι σε κάποια άλλη ιστορία πέραν αυτής του "Άρχοντα Των Δαχτυλιδιών". Κάτι τέτοιο, θα ήταν το λιγότερο, ιεροσυλία. Όμως ο Tolkien, πριν γράψει το έπος του "Άρχοντα", είχε γράψει και άλλες ιστορίες, ανάμεσα σε αυτές, το "Χόμπιτ" που ουσιαστικά, και κατά μία έννοια, αποτελεί προοίμιο του "Άρχοντα", εισάγοντάς μας στον κόσμο της Μέσης Γης και των πλασμάτων που κατοικούν σε αυτήν. Πλάσματα για την ύπαρξη των οποίων έχουν μιλήσει πολλοί μέσα στους αιώνες, κανείς όμως όπως έκανε εκείνος, εντάσσοντάς τα σε ένα μοναδικό σύμπαν στο οποίο, όχι μόνο συνυπάρχουν ή πολεμούν αλλά, μας προετοιμάζουν για κάτι περισσότερο.
Η ιστορία του "Χόμπιτ", έχει να κάνει με τον θείο του Φρόντο, τον Μπίλμπο Μπάγκινς, και το ταξίδι στο οποίο πήρε μέρος, συντροφιά με ένα τσούρμο νάνους, προκειμένου να βρεθούν στην σπηλιά που αποτελούσε κάποτε τμήμα του βασιλείου τους, στην οποία βρίσκεται ένας τεράστιος θησαυρός, αμύθητης αξίας, μερίδιο του οποίου θα αποκτήσει αν κι εφόσον μείνει ζωντανός καθώς, ένας τεράστιος, επικίνδυνος και διόλου φιλικός δράκος, έχει κάνει κατάληψη σε αυτήν και κατ' επέκτασιν, στον ίδιο τον θησαυρό. Βέβαια, ο δράκος δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει η παρέα των πρωταγωνιστών καθώς, το ταξίδι τους είναι μακρύ κι επικίνδυνο, θα αντιμετωπίσουν πολλά προβλήματα και καταστάσεις που θα τους φέρουν στο χείλος του θανάτου, συναντώντας κάθε λογής μυθικό πλάσμα, μερικά εκ των οποίων θα τους βοηθήσουν και άλλα, θα τους κάνουν τη ζωή δύσκολη.
Δεν θα πω ψέματα! Το "Χόμπιτ", είναι κατώτερο του "Άρχοντα" και αυτό γιατί, δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα παραμύθι. Πολύ γοητευτικό μεν, παραμύθι δε, που όπως και να το κάνουμε, δεν έχει να περάσει τα βαθύτερα μηνύματα του έπους που ακολούθησε. Και θα ξεκινήσω αναφέροντας το μοναδικό, κατ' εμέ, μειονέκτημα του βιβλίου και αυτό, δεν είναι άλλο από την εισαγωγή του που μπορεί να σε κάνει να βαρεθείς μέχρι ναρκοληψίας. Πραγματικά, όσο θετικός ή καλός άνθρωπος κι αν είσαι, δεν γίνεται να μην βρεις βαρετή, ίσως και κουραστική, την εισαγωγή του "Χόμπιτ", που αναλύει με ιδιαίτερα ενδελεχή τρόπο, πράγματα για την φύση και την καθημερινότητα των Χόμπιτ, στο ονειρικά πλασμένο τόπο τους. Καταλαβαίνω την ανάγκη να μας γνωρίσει ο συγγραφέας τα παράξενα αυτά πλάσματα και να μας μιλήσει γι' αυτά όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα μπορούσε να το κάνει με έναν λιγότερο γλαφυρό και εκτενή τρόπο.
Βέβαια, όσο προχωράει η ιστορία, αντιλαμβάνεσαι ότι αυτή η υπερανάλυση, έχει κάποια σκοπήμότητα και αυτή δεν είναι άλλη από το να κάνει ο συγγραφέας τον αναγνώστη, να πιστέψει στον κόσμο του. Γι' αυτό, δεν είναι απλά ένα ακόμα παραμύθι αλλά, ένας κόσμος που υπάρχει, ζει και αναπνέει και εσύ, καλείσαι να το δεχτείς ως μια πραγματικότητα. Και πράγματι, αυτό συμβαίνει όσο διαβάζεις και χάνεσαι στις σελίδες αυτού του υπέροχου σύμπαντος που είναι πλημμυρισμένος από μαγεία και εξωφρενικά παράξενα πλάσματα που το καθένα από αυτά, έχει τα δικά του, ξεχωριστά χαρακτηριστικά, μια μοναδική ιστορία από πίσω του, εξυπηρετώντας έναν πολύ συγκεκριμένο σκοπό, σχηματοποιώντας έναν κόσμο που έχει συγκεκριμένη δομή, λειτουργία, κοινωνικές και πολιτικές διακυμάνσεις, βασισμένες σε όλα αυτά. Όσο για δράση, αφού ξεπεράσουμε την χαλαρή εισαγωγή, δεν σταματάει λεπτό, καθηλώνοντάς μας και κάνοντας την καρδιά στο στήθος μας να βροντοχτυπάει από φόβο και αγωνία για το τι πρόκειται να ακολουθήσει.
Δεν ξέρω αν ο Tolkien είναι ο σημαντικότερος λογοτέχνης φανταστικού. Δεν είμαι ο καταλληλότερος άνθρωπος στον κόσμο για να κρίνει κάτι τέτοιο. Δεν μπορώ ωστόσο να αρνηθώ πως η στιβαρή του αφήγηση, η περιγραφικότητα και η παραστατικότητα, τόσο των εκάστοτε σκηνών, όσο και των ίδιων των πλασμάτων που συμμετέχουν σε αυτήν, είναι ανεπανάληπτη και σε καθηλώνει. Και αν μη τι άλλο, αν είσαι fan του "Άρχοντα", δεν επιτρέπεται να μην έχεις διαβάσει το "Χόμπιτ" που μπορεί να είναι ένα παραμύθι, ίσως για όχι τόσο μικρά παιδιά, αλλά εκτός αυτού, είναι μαγική, ταξιδιάρικη ιστορία, που σε οδηγεί στα μονοπάτια ενός υπέροχου κόσμου που σε περιμένει να τον ανακαλύψεις και να τον εξερευνήσεις, ζώντας έντονες, περιπετειώδης στιγμές, ευρισκόμενος ανάμεσα σε διλήμματα και αποφάσεις ηθικής, εκτελώντας ένα καθήκον που ούτε καν, ήξερες ότι είχες.
Βαθμολογία 9/10
Ταυτότητα βιβλίου:
Συγγραφέας: J. R. R. Tolkien
Μεταφραστές: Γαβριηλίδη Α. & Δεληγιάννη Χ.
Εκδόσεις: Κέδρος
Κατηγορία: Ξένη Λογοτεχνία
Έτος Έκδοσης: 2012
Αρ. σελίδων: 424
ISBN: 978-960-04-4311-0
Το review ανέβηκε επίσης στο Culturenow.gr:
http://www.culturenow.gr/19622/jrr-tolkien--xompit-ekdoseis-kedros
Το review ανέβηκε επίσης στο Culturenow.gr:
http://www.culturenow.gr/19622/jrr-tolkien--xompit-ekdoseis-kedros
10 Σχόλια:
Γιώτα ξέρεις αν αληθεύει ότι ο Τόλκιν, ως μεγάλος παραμυθάς που ήταν, έγραψε το Χόμπιτ ως παραμύθι για τα παιδιά του; Κάτι τέτοιο μου έχουν πει. Οτι και καλά το έγραψε ψιλοχαλαρά, έτσι για πλάκα, για να έχει μια καλή ιστορία να διαβάζει στα παιδιά του. Μούφες;;;
Τους άρχοντες τους έχεις διαβάσει;
Το σιγμαρίλιον;
Καλημέρα! Γιώτα μου αυτή η υπερανάλυση που λες υπάρχει και στους άρχοντες και ήταν και ο λόγος που τελικά δεν κατάφερα να τα διαβάσω. Πολύ ωραία κριτική πάντως και ουσιώδης όπως πάντα!
Γιώτα δεν είναι κατώτερου του "Άρχοντα", απλώς είναι διαφορετικό. Είναι στην ουσία (όπως είπες κι εσύ) η εισαγωγή για το τί θα ακολουθήσει. Σε κάποια σημεία μπορεί να μπαίνει σε λεπτομέρειες, αλλά νομίζω ότι εκεί ακριβώς έγκειται η μαγεία του, καθώς σε προετοιμάζει να κατανοήσεις εις βάθος τον Άρχοντα. Πολλά βιβλία έχουν τέτοιες λεπτομέρειες (π.χ. η Ιλιάδα, ο Όμηρος απαριθμεί δεκάδες στρατιώτες-και τις γενιές τους- σε αρκετές σελίδες). Εγώ θα του έδινα και αυτού 10/10!
@ Ευάκι, δεν έχω ιδέα αν αληθεύει αυτό! Πρώτη φορά το ακούω!
Όχι, αν και τους έχω τους "Άρχοντες", δεν τους έχω διαβάσει αλλά σκοπεύω να το κάνω σύντομα! :)
@ Mary Meimeti όντως υπάρχει αλλά τουλάχιστον εκεί, υπάρχει και βαθύτερο νόημα ενώ το "Χόμπιτ", είναι πιο παραμύθι! ;)
Σ' ευχαριστώ κοριτσάρα μου!
@ Πάνο, δεν έχω διαβάσει ακόμα τους "Άρχοντες" αλλά, κρίνοντας από τις ταινίες και το γενικότερο νόημα, μου αρέσει περισσότερο το ότι έχει και άλλα πράγματα να πει, πέραν από ένα απλό παραμύθι. Και όπως είπα, τελικά, αυτή η υπερανάλυση που σε ενοχλούσε στην αρχή, δεν συνέχιζε να σε ενοχλεί μέχρι τέλους. ;)
Θεωρω οτι ο Τολκιν ειναι μια κατηγορια απο μονος του,τα βιβλια του Αρχοντα ειναι σαφεστατα -μεταξυ αλλων-επηρρεασμενα απο την φρικη του πολεμου που εχει βιωσει κ περναει πολυ ισχυρα μυνηματα στους αναγνωστες του!εχει καταφερει να δημιουργησει εναν απο τους πιο ρεαλιστικα φανταστικους κοσμους οπου σε κανει να χανεσαι αναμεσα στην φαντασια κ την πραγματικοτητα!
Σε οτι αφορα το Χομπιτ θα συμφωνησω με τον Πανο οτι δεν ειναι κατωτερο του Αρχοντα απλα διαφορετικο.Το Χομπιτ για μενα ειναι ενα απαραιτητο κ σημαντικο κομματι της ιστοριας της Μεσης Γης..
@ Ειρήνη, δεν αντιλέγω αλλά από την άλλη, θα μπορούσα να ζήσω και χωρίς την ύπαρξη του "Χόμπιτ".
Εμένα η υπερανάλυση σε τέτοιου είδους βιβλία δεν μπορώ να πω ότι με χαλάει ιδιαίτερα, αφού πρόκειται για την περιγραφή ενός απολύτως άγνωστου, φανταστικού κόσμου! Μάλιστα, έχω διαβάσει και το σιλμαρίλιον, όπου εκεί να δεις τι υπερανάλυση πέφτει, αφού ουσιαστικά είναι η μυθολογία του κόσμου του Τόλκιν!
@ Βάγια μου ok, δεν αντιλέγω, αλλά υπάρχουν κάποια σημεία που με κουράζουν!
Δημοσίευση σχολίου