Μην ιδρώνεις. Μη γελάς. Μην προσελκύεις την προσοχή των άλλων. Και πάνω απ’ όλα, ό,τι κι αν κάνεις, μην ερωτευτείς κάποιον απ’ αυτούς.
Ο Τζιν διαφέρει από όλους γύρω του. Δεν μπορεί να τρέξει σαν αστραπή, οι ακτίνες του ήλιου δεν τον σκοτώνουν, δεν τυραννιέται από ασίγαστη λαχτάρα για αίμα. Ο Τζιν είναι ανθρώπινο πλάσμα και γνωρίζει τους κανόνες. Πρέπει να κρύβει την αλήθεια. Είναι ο μόνος τρόπος για να παραμείνει ζωντανός στον κόσμο της νύχτας, έναν κόσμο όπου το είδος του θεωρείται λιχουδιά.
Όταν κληρώνεται για να κυνηγήσει τα τελευταία εναπομείναντα ανθρώπινα πλάσματα –μια μοναδική, εξαιρετικά σπάνια ευκαιρία–, η προσεκτικά οικοδομημένη ζωή του αρχίζει να καταρρέει γύρω του. Ο δρόμος του διασταυρώνονται με τον δρόμο ενός κοριτσιού που τον κάνει να νιώθει πράγματα που δεν πίστευε ότι θα ένιωθε ποτέ – αλλά και με τον δρόμο μιας αγέλης ανελέητων κυνηγών, που τον αντιμετωπίζουν με ολοένα αυξανόμενη καχυποψία, καθώς υποπτεύονται την αληθινή φύση του.
Τώρα που ο Τζιν βρήκε επιτέλους κάτι για το οποίο αξίζει να αγωνιστεί, η ανάγκη του να επιβιώσει είναι ισχυρότερη από κάθε άλλη φορά… Αξίζει ωστόσο να θυσιάσει γι’ αυτό την ανθρωπιά του;
Προσωπική άποψη:
Είχα ακούσει πολλά, πάρα πολλά σχόλια σχετικά με "Το Κυνήγι" του Andrew Fukuda και τα περισσότερα, μπορώ να πω ότι ήταν κάτι παραπάνω από θετικά. Ως εκ τούτου, θα ήταν αδύνατον να μην διαβάσω ένα βιβλίο που όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο έχει συζητηθεί πάρα πολύ και ενίοτε, έχει προκαλέσει αντιδράσεις. Και ξεκινώντας την ανάγνωση, είχα την πεποίθηση πως πρόκειται για μια ακόμη paranormal ιστορία όμως η πραγματικότητα είναι αρκετά διαφορετική αφού ο συγγραφέας καταφέρνει με περισσή θα τολμούσα να πω, ευκολία, να δώσει μια διαφορετική διάσταση σε ένα είδος που έχει συζητηθεί και παράλληλα, κατηγορηθεί, όσο λίγα. Και ως άνθρωπος που αγαπά το είδος και παρακολουθεί τις εξελίξεις πάνω σε αυτό, οφείλω να πω πως εντυπωσιάστηκα από το τελικό αποτέλεσμα.
Ο κόσμος μας, έχει αλλάξει. Το κυρίαρχο είδος, είναι εκείνο των αρπακτικών τα οποία δεν μπορούν να ζήσουν κάτω από το φως του ήλιου, τρέφονται με σάρκα και αίμα και παρά τις όποιες άλλες παράξενες συνήθειές τους, συντελούν μια κατά τ' άλλα φυσιολογική, λειτουργική κοινωνία. Ανάμεσά τους ζει ένα νεαρό αγόρι, ένα χέπερ όπως τον αποκαλούν, ένας άνθρωπος που δεν ανήκει στο είδος τους και που έχοντας χάσει την οικογένειά του, προσπαθεί να επιβιώσει σε έναν κόσμο που τον απειλεί κάθε στιγμή. Και τα καταφέρνει μια χαρά, μέχρι τη στιγμή τουλάχιστον που ο Ηγεμόνας ανακοινώνει, μετά από δέκα χρόνια, τη διεξαγωγή ενός νέου Κυνηγιού Χέπερ στη διάρκεια του οποίου οι τυχεροί που θα κληρωθούν, θα μπορέσουν να διεκδικήσουν την σάρκα τους. Και για κακή του τύχη, είναι ένας από τους εφτά κυνηγούς, γεγονός που τον αναγκάζει να μεταφερθεί στο Ινστιτούτο Ερευνών Χέπερ, όπου θα εκπαιδευτεί για πέντε μέρες και μέχρι να ξεκινήσει το Κυνήγι, με την κάλυψή του να κινδυνεύει περισσότερο από ποτέ άλλοτε.
Πρώτα απ' όλα, θεωρώ πως το συγκεκριμένο βιβλίο δεν είναι απλά ένα μυθιστόρημα αλλά ένα κοινωνικό και πολιτιστικό συγκείμενο. Τα αρπακτικά αυτά πλάσματα που κυριαρχούν στον κόσμο, δεν είναι απλά οντότητες με ζωώδη ένστικτα, αλλά αποτελούν ένα κοινωνικό σύνολο με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, συμπεριφορές και κανόνες. Έχουν Ηγεμόνα, έχουν κοινωνικές υποχρεώσεις, μόρφωση, νόηση και εκπαίδευση, στοιχεία που τα κάνουν πιο προσιτά και ίσως, λιγότερο αποκρουστικά. Δεν εκφράζουν κανένα συναίσθημα, όχι με τους παραδοσιακούς τουλάχιστον τρόπους, εκτός απ' όταν η δίψα τους για σάρκα χέπερ τους καταβάλει και κυριεύει κάθε τους ένστικτο. Είναι στιγμές εκείνες όπου καλούμαστε να συνειδητοποιήσουμε πως όσο κι αν μοιάζουν με μας, δεν ανήκουμε στο ίδιο είδος και πως η παρουσία τους και μόνο σε έναν συγκεκριμένο χώρο, αποτελεί θανάσιμη απειλή, προκαλώντας ένα αίσθημα ασφυξίας αφού τα σημεία που υπερτερούν είναι πάρα πολλά και οι πιθανότητες να ξεφύγει κανείς, είναι μηδαμινές.
Το μοναδικό ίσως μειονέκτημα του βιβλίου έχει να κάνει με το ότι η προαναφερόμενη κοινωνικοπολιτική κατάσταση, παρουσιάζεται ως κάτι δεδομένο με τον συγγραφέα, να αποφεύγει να μας εξηγήσει το πως και το γιατί κατέληξε ο κόσμος και οι άνθρωποι στο να εξελιχθούν κατ' αυτόν τον τρόπο. Βέβαια, αυτό είναι κάτι που πιθανολογώ πως θα αναλυθεί στα επόμενα βιβλία της σειράς, με τον Fukuda να θέλει να δημιουργήσει σε πρώτη φάση ένα κλίμα μυστηρίου, βασιζόμενο στην άγνοιά μας και στην επιθυμία μας να ανακαλύψουμε περισσότερα για τον δυστοπικό κόσμο που ο ίδιος έπλασε με τόσο τρομακτικό ρεαλισμό. Αυτός είναι πιθανότατα και ο λόγος που το όνομα του πρωταγωνιστή δεν αναφέρεται παρά μονάχα φτάνοντας στο μέσον του βιβλίου, ένα ακόμα στοιχείο που αν το καλοσκεφτούμε, εξυπηρετεί έναν ακόμα, απώτερο σκοπό. Τα χέπερ δεν είναι τίποτα περισσότερο από εκλεκτά εδέσματα, τροφή προς χάριν της γευστικής ικανοποίησης και το να έχουν ταυτότητα, είναι άσκοπο και άχρηστο, ένα αίσθημα που μεταφέρεται και στην οντότητα των ίδιων των αρπακτικών που από την στιγμή που δεν αναπτύσσουν δεσμούς, δεν έχουν ανάγκη από χαρακτηρισμούς.
"Το Κυνήγι" είναι ένα εξαιρετικά καλογραμμένο βιβλίο, που δεν στερείται δράσης και αγωνίας, από την πρώτη μέχρι και την τελευταία του σελίδα. Οι περιγραφές του συγγραφέα, άκρως ρεαλιστικές και άγριες, συνθέτουν ένα αποκρουστικό και εφιαλτικό σκηνικό μιας δυστοπικής κοινωνίας που κανείς δεν ξέρει πως ακριβώς εξελίχθηκε κατ' αυτόν τον τρόπο. Ένας αγώνας επιβίωσης αλλά και μιας βαθύτερης εσωτερικής επιθυμίας, εκείνης του να μην ξεχάσεις ποτέ ποιος είσαι, από που προέρχεσαι και τι πρέπει να κάνεις. Μια καθημερινή μάχη, όχι μόνο με το ίδιο το σύστημα, αλλά με τον ίδιο σου τον εαυτό και τις βαθύτερες επιθυμίες σου που απειλούν κάθε ώρα και στιγμή να βγουν στην επιφάνεια και να σε εκθέσουν με κίνδυνο την ίδια σου τη ζωή. Νομίζετε πως έχετε διαβάσει κάθε πιθανή παραλλαγή ιστοριών για βαμπίρ; Τότε, μάλλον κάνετε λάθος, γιατί το συγκεκριμένο βιβλίο δεν προσφέρει απλά κάτι το καινούργιο, κάτι το πρωτότυπο, αλλά έναν συνδυασμό ειδών που σε προκαλεί να σκεφτείς και να αγωνιστείς για να επιβιώσεις.
Βαθμολογία 9/10
Ταυτότητα βιβλίου:
Συγγραφέας: Andrew Fukuda
Μεταφραστής: Ισμυρίδου Πλαμύρα
Εκδόσεις: Μεταίχμιο
Κατηγορία: Ξένη Λογοτεχνία
Έτος Έκδοσης: 2013
Αρ. σελίδων: 392
ISBN: 978-960-501-696-8
Το review ανέβηκε επίσης στο Culturenow.gr:
http://www.culturenow.gr/23005/vivlio-to-kynhgi-andrew-fukuda
Το review ανέβηκε επίσης στο Culturenow.gr:
http://www.culturenow.gr/23005/vivlio-to-kynhgi-andrew-fukuda
14 Σχόλια:
Άργησες αλλά το διάβασες τελικά ε;;;Εξαιρετικό βιβλίο αν και λίγο αγριευτικό!Ξέρουμε πότε βγαίνει το επόμενο;
Πολύ ενδιαφέρον φαίνεται!!!! Μπήκε στη λίστα μου ;)
@ Χρύσα όπως τα λες! Άργησα αλλά το διάβασα! :P
Όντως εξαιρετικό αν και creepy! :P
"Το Θήραμα" αναμένεται 11/11.
@ Αλίκη θα περιμένω να το διαβάσεις και να μας πεις τις εντυπώσεις σου, αν και νομίζω πως θα σου αρέσει πολύ! :)
OK...είχα καιρό να διαβάσω περίληψη βιβλίου και να με κάνει να θέλω να το αγοράσω αμέσως! Εκαιρετική ανάλυση Γιώτα μου, με έκανε να το θέλω περισσότερο!! Σίγουρα μπαίνει στη λίστα αγοράς! Μόνο που ως συνήθως έχει και συνέχεια *sigh* :Ρ Ξέρουμε πόσα βιβλία θα είναι σύνολο? Ελπίζω όχι πάρα πολλά!!
@ Ιφιγένεια είναι πάρα πολύ καλό και στο προτείνω ανεπιφύλακτα. Είναι σύνολο 3 και το 2ο βγαίνει αρχές Νοέμβρης οπότε το επόμενο, από Απρίλη κι έπειτα.
Δεν είχα ξαναδιαβάσει δυστοπική λογοτεχνία, οπότε είπα να το επιχειρήσω. Το βιβλίο γενικά μου άρεσε και μπορώ να πω ότι διασκέδασα αν και θεωρώ ότι ο συγγραφέας έχει σπαταλήσει αρκετό χρόνο στην περιγραφή των προ του κυνηγιού ημερών, όπως επίσης έχω και μια αντίρρηση στη φράση "μην ξεχάσεις ποτέ ποιος είσαι", η οποία δεν δικαιολογείται, κατ' εμένα, μέσα από τις πράξεις του πρωταγωνιστή. Αντιθέτως, πολλές φορές ενώ διάβαζα το βιβλίο ήμουν με μια ερώτηση στο στόμα: γιατί να μην επιχειρήσει και ο πρωταγωνιστής να γίνει βαμπίρ για να ζήσει "φυσιολογικά" όπως όλοι οι άλλοι; (Αν γίνεται αυτό φυσικά γιατί ο συγγραφέας μας έχει αφήσει σε βαθιά σκοτάδια). Το κλίμα που έχει στηθεί είναι αρκετά φρικιαστικό και οφείλω να ομολογήσω ότι αρκετές φορές έπιασα τον εαυτό μου να αγωνιώ για τη συνέχεια και να έχω παρασυρθεί από τη ροή του, αλλά παρόλα αυτά πιστεύω ότι υπάρχουν κάποια σοβαρά κενά...
@ Άντρη, το συγκεκριμένο βιβλίο, δεν είναι καθαρά δυστοπικό!
Για μένα, αντίθετα, δεν έδωσε όσα στοιχεία θα ήθελα για το πριν! Στη συνέχεια, περιμένω κάτι ακόμα!
Υποτίθεται ότι αυτή η κατάσταση που βιώνουν, δεν είναι φυσιολογική, αλλά απόροια ενός λάθους. Είναι φυσικό ο πατέρας του να του λέει να μην ξεχάσει ποιος είναι. Ότι δηλαδή, είναι άνθρωπος και όχι κτήνος.
Ναι το κατάλαβα ότι δεν είναι καθαρά δυστοπικό. Και όντως έχεις δίκαιο αυτό λέω κι εγώ, ο συγγραφέας δεν μας έδωσε καθόλου πληροφορίες για το πριν και αυτό είναι ένα μεγάλο μείον. Όσο για την επίμαχη φράση κατανοώ τη σημασία με την οποία την λέει ο πατέρας του, αυτό που λέω όμως είναι ότι ο πρωταγωνιστής δεν την κάνει κτήμα του και γι' αυτό θεωρώ άστοχο να την επικαλείται.
@ Άντρη, εγώ πάλι νομίζω ότι μας δίνει, όσα χρειάζεται, δεδομένου ότι πιστεύω πως στο επόμενο βιβλίο, θα μας δώσει πολύ περισσότερα, ειδικά από την στιγμή που πλέον βρίσκονται έξω, ελεύθεροι.
Όσο για το moto του μπαμπά, και πάλι θεωρώ ότι το έχει κάνει κτήμα του, γιατί τελικά, επιλέγει να συμπεριφερθεί ως άνθρωπος και όχι ως κτήνος και αυτό, είναι η μεγαλύτερη θυσία που μπορείς να κάνεις, όταν κινδυνεύει και η ίδια σου η ζωή!
Πολύ ανατριχιαστικό βρε παιδάκι μου! Βέβαια είναι καλό που βλέπουμε κάτι διαφορετικό σχετικά με τα βρικολακομυθιστορήματα, γιατί όσο να 'ναι παραλιγωθήκαμε από ρομάντζα, αλλά όλο αυτό μου θυμίζει ταινία τρόμου.
@ Βάγια, ναι, είναι λίγο creepy, αλλά όχι υπερβολικά. Είναι πολύ ωραίο βιβλίο και ιδιαίτερο! :)
Κι αυτό τριάδα!; Βρε τι πάθαμε! Τι μας κάνεις Γιώτα μου, τι μας κάνεις!
Ε, το πολύ-πολύ να κάνω καμμιά ζαβολιά και να εξασκήσω τ' αγγλικά μου.
@ Βάγια... σας το λέω ξανά και ξανά! Δεν φταίω εγώ... εσείς είστε αδύναμοι χαρακτήρες και παρασύρεστε... χα, χα, χα! :p
Δημοσίευση σχολίου