Οι πρωταγωνιστές: Ο Άλκης και ο Στράτος. Δύο αγόρια, το ένα από την κορυφή, το άλλο από τον πάτο. Συναντήθηκαν για πρώτη φορά στο Κολλέγιο Αθηνών. Ο φωτογενής γόνος δεξιάς πολιτικής δυναστείας κι ο γιος του αριστερού δασκάλου του χωριού. Ο ένας είχε όλα τα όπλα εκτός από το μυαλό του κι ο άλλος μόνον το μυαλό του. Μια παιδική φιλία που κατέληξε ανθρωποφαγία στον δρόμο για την εξουσία.
Οι συμπρωταγωνίστριες: Τρεις νεαρές γυναίκες που προσπαθούν να βρουν τη θέση τους σ΄αυτό το αρσενικό σύμπαν των μίντια και της πολιτικής. Και μια Eλληνίδα μάνα που για τον γιο της καταβροχθίζει τους πάντες – και τον γιο της.
Ο χρόνος: Κατηφορικός. Από τον θρίαμβο του ΠΑΣΟΚ μέχρι την ταπείνωση της οικονομικής κρίσης. Ο χρόνος που εκκόλαψε τα αυγά των «τεράτων» που πρωταγωνιστούν.
Το είδος: Μυθιστόρημα για τον πολιτικο-κοινωνικο-οικονομικο-αισθηματικό ξεπεσμό μας. Όλα πατρίδα μας, κι αυτά κι εκείνα, και τ’ άλλα που ’χουμε μες στην καρδιά που σταδιακά γίνεται άκαρδη. Λειτουργεί και ως οδηγός για ανερχόμενους ακροδεξιούς ηγέτες.
Soundtrack: Ένα παιδικό τραγουδάκι: «Να δούμε ποιος, ποιος, ποιος θα φαγωθεί;». Εσείς ποιος λέτε ότι θα φαγωθεί;
«Οι γονείς µου βγήκαν πρώτη φορά ραντεβού στις 3 Αυγούστου του 1957. Πήγαν στο Τσίρκο της Μόσχας, που επισκεπτόταν περιοδεύον την Αθήνα. Ποδήλατα µε µια ρόδα, µε δυο και τρεις κοπέλες να σαλτάρουν στην πλάτη του αναβάτη. Ταχυδακτυλουργοί, φλογοφάγοι, θηρία και θηριοδαµαστές. Θηρία; Πολικές αρκούδες δηλαδή; Αιλουροειδή; Ελέφαντες; Κόµπρες που έβγαιναν από τα καλάθια τους λικνιζόµενες; Κλόουν είχε; Συγκροτήµατα παραδοσιακών χορών από την απέραντη σοβιετική επικράτεια;
Εκεί φιλήθηκαν για πρώτη φορά. Πολύ ψηλός κι ογκώδης ο Αλέξανδρος, έσκυψε πάνω από τη Νίκη ελπίζοντας εκείνη να µην τραβηχτεί ούτε να του γυρίσει καν το µάγουλο. Όταν του έδωσε τα χείλη της, θα τον πληµµύρισε θριαµβική χαρά.
Γεννήθηκα εννέα ακριβώς χρόνια αργότερα, στις 3 Αυγούστου του 1966.
Κι εγώ –όπως και όλοι µας µάλλον– ένα τσίρκο είµαι. Που στήνει διαρκώς φαντασµαγορίες, σκαρφίζεται νούµερα, δαµάζει όσο µπορεί τα άγρια ζώα µέσα του… Και απολαµβάνει το υπερθέαµα έστω και δίχως θεατές. Ακόµα κι όταν τα λιοντάρια και οι σαλτιµπάγκοι του µένουν νηστικοί…»
Μια µεγάλη βουτιά κάνει ο Χρήστος Χωµενίδης στα πρώτα δεκατρία χρόνια της ζωής του, από το 1966 µέχρι το 1979. Σε µια Ελλάδα που καταιγίζεται από γεγονότα, υποφέρει και απολαµβάνει, πότε κραυγάζει, πότε σιωπά εκκωφαντικά. Μια ολόκληρη εποχή, που –και αν µοιάζει µακρινή– επιµένει να συνοµιλεί µε το σήµερα. Εικόνες και ήχοι, γεύσεις και αρώµατα, πρόσωπα ηρωικά και ευτράπελα κεντούν τις ιστορίες τους στον καµβά της Ιστορίας.
Το “Δεκατρία” µπορεί να διαβαστεί ως η συνέχεια της Νίκης. Στέκει συνάµα απολύτως αυτόνοµα. Και µας δείχνει πώς µπορούµε να πλάθουµε µύθους ακόµα κι όταν µένουµε απόλυτα πιστοί στην πραγµατικότητα.
Ποιητής, μυθιστοριογράφος, κρατικός λειτουργός και πανίσχυρος πολιτικός παράγοντας, ο Αλέξανδρος Καπάνταης αποτελεί μια σαπουνόφουσκα.
Είναι ο κάλπης που διψώντας για εξουσία κατορθώνει μέσω της διαπλοκής να αναρριχηθεί στις ανώτερες τάξεις του ελληνικού δημοσιοϋπαλληλικού μηχανισμού και να επιβληθεί ως δήθεν κορυφαίος στο ελληνικό πνευματικό στερέωμα. Εκπροσωπεί μια κοινωνία που σταθερά στρώνει τον δρόμο της προς τον γκρεμό.
Μέσα σ’ ένα πυκνό εικοσιτετράωρο, την 21η Απριλίου 1983, ημέρα που θα τιμηθεί για την επί σαράντα χρόνια προσφορά του στα γράμματα από το Υπουργείο Πολιτισμού, ο Καπάνταης παλεύει πυρετωδώς να ισορροπήσει ανάμεσα σε υπουργικές συνεδριάσεις, συνάντηση με την ερωμένη του, πέρασμα από τον εκδοτικό οίκο που καθυστερεί να εκδώσει τη νέα ποιητική του συλλογή, επίσκεψη στο νοσοκομείο όπου πεθαίνει ο μοναδικός αληθινός φίλος του, κατευνασμό του, «επιταγμένου» από υπηρεσία του υπουργείου του, βιογράφου του. Ώσπου να φτάσει κάποτε στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου και να αλλάξουν τα πάντα…
Με την ξεκαρδιστική και ταυτόχρονα πικρή «Φανταστική περιπέτεια», αρκετά χρόνια πριν από την πτωχευτική κρίση του 2010, ο Αλέξανδρος Κοτζιάς προειδοποιεί για τα σημάδια σήψης της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Στη νέα έκδοσή του, το ειρωνικό, σαρκαστικό και πάντοτε επίκαιρο έβδομο μυθιστόρημά του, περιλαμβάνει εκτενή υπομνηματισμό του Μιχαήλ Σ. Καλαβρού, πλούσια ανθολογία κριτικών σημειωμάτων και επιλογικό σημείωμα της Ελένης Κεχαγιόγλου.
Μια γυναίκα διηγείται την ιστορία τριών γενιών γυναικών της οικογένειάς της, καθώς ράβει το κουµπί στο πουκάµισο του συζύγου που την εγκαταλείπει. Ένα χρυσό κουµπί-κειµήλιο, που περνά από γενιά σε γενιά µια αλυσίδα ενοχής, σιωπής και θανάτου.
Από τον Πόντο της Γενοκτονίας, όπου µια µάνα πνίγει το έξι µηνών παιδί της µε τα ίδια της τα χέρια για να µην προδώσει µε το κλάµα του τη φυγή των εκπατρισµένων στον εχθρό, µέχρι τη σύγχρονη Ελλάδα της ενδοοικογενειακής βίας, το κουµπί γίνεται φορέας µιας κατάρας ή, ίσως, µιας σκοτεινής δικαιοσύνης που κανείς δεν τόλµησε να κατονοµάσει…
Με φόντο τη σιωπηλή βία της ιστορίας και µέσα από τη συλλογική µνήµη και το γυναικείο τραύµα, το «Κουµπί» είναι ένα µυθιστόρηµα για τη δύναµη της επιλογής. Και για το πώς η άνευ όρων αγάπη µπορεί να λυτρώσει.
Πώς παίρνουμε αποφάσεις; Πώς μαθαίνουμε να μιλάμε; Πώς λειτουργεί η μνήμη; Γιατί μερικές φορές ο νους μας φαίνεται να στρέφεται εναντίον του εαυτού μας; Πρόκειται για ερωτήματα που έχουν απασχολήσει από πολύ παλιά τους ψυχολόγους, οι οποίοι προσπαθούν να κατανοήσουν τη συμπεριφορά, τα συναισθήματα και τις σκέψεις των ανθρώπων. Πώς όμως μελετά κανείς με επιστημονικό τρόπο τόσο φευγαλέα πράγματα;
Η Nicky Hayes αφηγείται τη συναρπαστική ιστορία της ψυχολογίας ανά τους αιώνες και ανά τον κόσμο. Παρουσιάζει τις πιο σημαντικές θεωρίες, χωρίς να παραλείπει διανοητές όπως οι Καρλ Γιουνγκ, Άννα Φρόυντ, Φραντς Φανόν και Ντάνιελ Κάνεμαν. Περιγράφει πειράματα που σχεδιάστηκαν για τη διεύρυνση της γνώσης μας, όπως είναι οι έρευνες του Παβλόφ με σκύλους, αυτές του Μίλγκραμ με ηλεκτροσόκ, καθώς και τα μυστικά προγράμματα της CIA για τον έλεγχο του νου. Αποσαφηνίζει βασικές έννοιες, όπως η ανάπτυξη του παιδιού, το σύμπλεγμα κατωτερότητας και η διαταραχή μετατραυματικού στρες, ενώ εξηγεί πώς η ψυχολογική έρευνα έχει χρησιμοποιηθεί τόσο για καλούς όσο και για κακούς σκοπούς.
Αυτή η Μικρή ιστορία μάς ξεναγεί στον κόσμο μιας διαρκώς αναπτυσσόμενης επιστήμης και μας δείχνει πόσο πολλά έχουμε ακόμη να μάθουμε.
ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΤΟΠΟΣ ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ.
Η Ντέιζυ είναι αποφασισμένη να σώσει τη μητέρα της και τους υπόλοιπους βοτανιστές που κρατούνται αιχμάλωτοι στην καρδιά του τροπικού δάσους του Αμαζονίου. Στο πλευρό της έχει τον Μαξ, το αγόρι βασιλιά του μαγικού θαλάσσιου βασιλείου του Πιθανότοπου. Έπειτα από κάποια απρόβλεπτα γεγονότα όμως, οι δρόμοι τους χωρίζουν και ο Μαξ ναυαγεί σε μια έρημη ακτή δίχως να έχει τρόπο διαφυγής.
Ούτε όμως και η Ντέιζυ μπορεί να φτάσει χωρίς να κινδυνέψει στην Αμαζέρια −τον πανέμορφο και γεμάτο με πράσινη μαγεία θύλακα του Γκρίνγουαϊλντ− καθώς ο μυστηριώδης Βασιλιάς Χάροντας βρίσκεται διαρκώς στο κατόπι της.
Μέσα στις βαθιές σκιές του απέραντου τροπικού δάσους, είναι αδύνατον να ξέρεις ποιον μπορείς να εμπιστευτείς. Η Ντέιζυ και οι φίλοι της πρέπει να επιστρατεύσουν όλο τους το θάρρος. Πρέπει να βρουν τη μητέρα της και να πολεμήσουν για τη σωτηρία του Γκρίνγουαϊλντ πριν να είναι πολύ αργά.
Η ΜΠΟΝΝΙ ΜΟΝΤΓΚΟΜΕΡΥ ΕΙΝΑΙ Η ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΗ ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.
Συνήθως οι σούπερ ερευνητές δεν ασχολούνται με το να κάνουν παραδόσεις, αλλά ο Μοντγκόμερυ Μπονμπόν θα κάνει μια εξαίρεση, για να παραδώσει ένα ανεκτίμητο διαμάντι στα χέρια ενός (συνταξιοδοτημένου) κλέφτη που ονομάζεται Φέργκους Κάκαρ. Quelle intrigue!
Αλλά στο άψε σβήσε ο Κάκαρ τα κακαρώνει – και ο κάθε ένας απ’ τους πανούργους μαθητευόμενούς του είναι ύποπτος…
Η Λεοπάρδαλη κοιμόταν πάνω σ’ ένα δέντρο. Κι όταν δεν κοιμόταν, οδηγούσε ένα λεωφορείο. Κάθε μέρα μετέφερε τα ζώα στις δουλειές τους. Μέχρι που εμφανίστηκε ένα μικρό μαύρο αυτοκινητάκι. Τώρα δεν απειλείται μόνο η αγαπημένη δουλειά της Λεοπάρδαλης, αλλά και το ίδιο της το σπίτι!
Μια ιστορία από την καταξιωμένη εικονογράφο Νατάλια Σαλοσβίλι που περνά με έξυπνο τρόπο ένα σημαντικό οικολογικό μήνυμα για το πρόβλημα που δημιουργείται στο περιβάλλον από τον μεγάλο αριθμό αυτοκινήτων που κυκλοφορούν στους δρόμους, το οποίο δεν αφήνει ανεπηρέαστες και τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.
Από την εικονογράφο και συγγραφέα των βιβλίων “Ο Αρκούδος” και “Οι σκοτούρες του αρκούδου”.
Ένα βελανίδι ψάχνει με επιμονή να βρει το χαμένο του καπέλο στο δάσος. Μα όταν το βρίσκει, αυτό έχει γίνει φωλιά για τα αυγά της πασχαλίτσας. Θα μπορούσε να το διεκδικήσει. Όμως, όπως και στη ζωή, ευτυχώς κάποιες φορές η καλοσύνη νικά. Και γυρίζει πάντα πίσω.
Μια τρυφερή, καθησυχαστική ιστορία όπου η προσαρμοστικότητα και η καλοσύνη εμφανίζονται όπως θα θέλαμε να είναι, σαν κάτι απλό, φυσικό.
Ώρα για αγκαλίτσες στον κόσμο των ζώων!
Τι κάνει ο μπαμπάς λύκος;
Και ο μπαμπάς πιγκουίνος πώς ζεσταίνει το μικρό του; Με μαλακά παραθυράκια που ανοίγουν.
Αναρτήσεις
0 Σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου