Το «Απομεινάρι της Ανάσας» είναι ένα μυθιστόρημα για την απώλεια, την ενοχή και τη λύτρωση, εκεί όπου η μνήμη δεν παύει να ανασαίνει.
Κρήτη, 1972. Μια οικογενειακή ρήξη, ένας απαγορευμένος έρωτας και μια φυγή που διέλυσε δεσμούς αίματος και τιμής αφήνουν πίσω τους σιωπές που επιμένουν στον χρόνο. Στην Ασκέπαστη αρχίζουν όλα – και εκεί μοιάζουν πάντα να επιστρέφουν.
Χρόνια αργότερα, στην Αθήνα, η Αρετή Παπαδάκη, πλέον λογοθεραπεύτρια, γνωρίζει τη Νάταλι, μια γυναίκα που χάνει σταδιακά τη φωνή της. Ανάμεσά τους γεννιέται μια εύθραυστη σχέση εμπιστοσύνης, μέσα από την οποία ανείπωτες αλήθειες, θαμμένες ενοχές και ξεχασμένες μνήμες αρχίζουν να βρίσκουν διέξοδο. Καθώς οι δύο γυναίκες πλησιάζουν η μία την άλλη, το παρελθόν επιστρέφει αθόρυβα, ζητώντας να ακουστεί.
Καθώς η ζωή της Νάταλι πλησιάζει στο τέλος της, ένα ύστατο «αντάμωμα» φέρνει στο φως όσα έμειναν για χρόνια κρυμμένα. Μαζί του επιστρέφουν συγκρούσεις, απώλειες και η ανάγκη για συγχώρεση, σε μια τελευταία προσπάθεια συμφιλίωσης με όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ.
Ένα μυθιστόρημα όπου οι σιωπές μιλούν πιο δυνατά από τις λέξεις, και η αλήθεια αναζητά, μέχρι την τελευταία στιγμή, μια ανάσα για να σωθεί.
Η Μαρίνα είναι μια συνεσταλμένη κοπέλα που κοντεύει τα τριάντα και εξακολουθεί να ζει με την εγωκεντρική και εξωστρεφή μητέρα της.
Από μικρή ονειρευόταν να γίνει συγγραφέας, αλλά το μόνο που έχει καταφέρει είναι να δημοσιεύσει μια μικρή συλλογή διηγημάτων από τα εφηβικά της χρόνια. Φυτοζωεί κάνοντας μεταφράσεις και αρθρογραφώντας περιστασιακά.
Ένα άρθρο της προκαλεί αναστάτωση στα κοινωνικά δίκτυα, ενώ κάποιος άγνωστος την απειλεί απροκάλυπτα. Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα η Μαρίνα, άθελά της, γίνεται γνωστή στο πανελλήνιο.
Η νέα κατάσταση την φέρνει πιο κοντά στη μητέρα της και στην καλύτερη – ίσως τη μοναδική – φίλη της. Συγχρόνως την προσεγγίζουν άνθρωποι από κύκλους που δεν περίμενε και της προσφέρουν ελκυστικές προοπτικές, οι οποίες την κάνουν το πρόσωπο της ημέρας, αλλά παράλληλα αλλάζουν τον χαρακτήρα της και βάζουν σε δοκιμασία τις προσωπικές σχέσεις της.
Σύντομα η Μαρίνα διαπιστώνει ότι όλα όσα συνέβησαν δεν είναι καθόλου συμπτωματικά, καθώς απροσδόκητοι παράγοντες έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις, και ότι οι νέοι συνεργάτες της κρύβουν πολλά ένοχα μυστικά.
Είναι η στιγμή να πάρει τη ζωή της στα χέρια της.
Πόσες νέες όμορφες μνήμες προσθέτουμε στην ψυχή μας σαν μεγαλώνουμε;
Σε έναν κόσμο που κινείται με ιλιγγιώδη ταχύτητα στην σύγχρονη καθημερινότητα, το βιβλίο αυτό αποτελεί ένα αντίδοτο στη λήθη. Είναι ένα ταξίδι συναισθημάτων πίσω στον χρόνο, στις τέσσερις εποχές ενός ολόκληρου έτους, έτσι όπως τις βιώνει και τις βλέπει ένα μικρό παιδί πίσω από τα μελιά του μάτια.
Μέσα από τον δικό του μικρόκοσμο, ζωντανεύουν οι άνθρωποι του καθημερινού μόχθου, οι γονείς μας, οι παππούδες μας, οι φίλοι μας και μαζί τους οι καθημερινές συνήθειες, οι γιορτές και τα έθιμα της υπαίθρου που σβήνουν γοργά με το πέρασμα του χρόνου. Τα στοιχεία της φύσης, ο ήλιος, το χιόνι και η βροχή μπερδεύονται με την τοπική ντοπιολαλιά, το πηγαίο χιούμορ και τη συγκίνηση. Η πραγματικότητα μπλέκεται γλυκά με το όνειρο.
«Εκείνες οι όμορφες στιγμές» δεν είναι μόνο ένα ταξίδι επιστροφής στο παρελθόν. Είναι πρόσκληση να βγάλουμε από την κρυψώνα του το παιδί που κρύβουμε καλά μέσα μας και να θυμηθούμε, έστω και για λίγο, πώς είναι να ζει κανείς απλά και ανθρώπινα.
Μια ποιητική διαδρομή μέσα από την απώλεια, τη μοναξιά, τον φόβο και τη βαθιά ανάγκη για λύτρωση.
Στον «Έρημο Τόπο», η Φανή Αντωνίου καταγράφει με λυρική ευαισθησία τις σιωπές της ψυχής, τις ρωγμές της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά και τη δύναμη που γεννιέται μέσα από το σκοτάδι.
Ποιήματα γεμάτα εικόνες, συναίσθημα και εσωτερικές αναζητήσεις, που μετατρέπουν τον πόνο σε φως και την πληγή σε ελπίδα. Ένα ταξίδι αυτογνωσίας και αναγέννησης, εκεί όπου ακόμη και στον πιο έρημο τόπο μπορεί να ανθίσει η αγάπη και η αλήθεια.
Αναρτήσεις
0 Σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου