ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ 2011 - ΟΙ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΕΣ

Για 7η συνεχή χρονιά οι αναγνώστες μπορούν να ψηφίσουν το αγαπημένο τους μυθιστόρημα για την ανάδειξη του "Βραβείου Αναγνωστών" 2011 που έχει θεσπίσει το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου και γίνεται σε συνεργασία με την ΕΡΤ, δίνοντας την ευκαιρία στο αναγνωστικό κοινό να αναδείξει το αγαπημένο ελληνικό μυθιστόρημα της χρονιάς.

Το ΕΚΕΒΙ απέστειλε σε όλες τις Λέσχες Ανάγνωσης της Ελλάδας τον κατάλογο όλων των μυθιστορημάτων που κυκλοφόρησαν την περίοδο 1/10/2010 – 30/9/2011 με άλλα λόγια, 399 τίτλους βιβλίων, και οι Λέσχες ξεχώρισαν 123 πρωτότυπα ελληνικά μυθιστορήματα. Η ψηφοφορία των Λεσχών ανέδειξε φέτος 16 βιβλία, λόγω ισοψηφίας στην 15η θέση. Ωστόσο, έχουμε 14 υποψήφια καθώς οι συγγραφείς Μάρω Δούκα και Γιάννης Μακριδάκης ζήτησαν τα βιβλία τους να εξαιρεθούν από την τελική λίστα ψηφοφορίας του κοινού.

Τα υποψήφια μυθιστορήματα είναι τα ακόλουθα:

1. Ο ερωτευμένος Πολωνός της Μάρως Βαμβουνάκη (ΒΑ 1)

2. Πρίγκιπες και δολοφόνοι του Μιχάλη Γεννάρη (ΒΑ 2)

3. Ο παλαιστής και ο δερβίσης του Θεόδωρου Γρηγοριάδη (ΒΑ 3)

4. Πριν απ' το ηλιοβασίλεμα του Μάνου Ελευθερίου (ΒΑ 5)

5. Ανεμώλια του Ισίδωρου Ζουργού (ΒΑ 6)

6. Η συμφωνία των ονείρων του Νίκου Θέμελη (ΒΑ 7)

7. Τα σακιά της Ιωάννας Καρυστιάνη (ΒΑ 8)

8. Ο γύρος του θανάτου του Θωμά Κοροβίνη (ΒΑ 9)

9. Ληξιπρόθεσμα δάνεια του Πέτρου Μάρκαρη (ΒΑ 11)

10. Πώς να κρυφτείς της Αμάντας Μιχαλοπούλου (ΒΑ 12)

11. Η ενοχή της αθωότητας της Ιωάννας Μπουραζοπούλου (ΒΑ 13)

12. Για μια χούφτα βινύλια της Χίλντας Παπαδημητρίου (ΒΑ 14)

13. Κι όμως ανθίζει... της Λίας Μεγάλου-Σεφεριάδη (ΒΑ 15)

14. Η έρημος έρχεται του Μιχάλη Φακίνου (ΒΑ 16)

Για να υποστηρίξετε το αγαπημένο σας βιβλίο δεν έχετε παρά να στείλτε sms (χρέωση απλού μηνύματος) τον κωδικό που αντιστοιχεί στο βιβλίο της επιλογής σας, στο 54160 μέχρι τις 5 Δεκεμβρίου 2011. Κάθε αναγνώστης έχει δικαίωμα για μία μόνο ψήφο.

Το τελικό αποτέλεσμα της ψηφοφορίας προκύπτει κατά το ήμισυ (50%) από την ψήφο των αναγνωστών ενώ το υπόλοιπο 50% βγαίνει από τις ψήφους που έχουν ήδη δώσει οι Λέσχες Ανάγνωσης (από τις οποίες προέκυψε η βραχεία λίστα) και ο νικητής θα ανακοινωθεί στις 7 Δεκεμβρίου 2011.

Read More

ΟΙ ΘΡΥΛΟΙ ΤΟΥ ΠΑΘΟΥΣ - LEGENDS OF THE FALL

Συνοπτική περίληψη του έργου:

Λίγο πριν ξεσπάσει ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος, στη Μοντάνα των Ηνωμένων Πολιτειών, τρία αδέρφια ερωτεύονται την ίδια γυναίκα.

Τα πράγματα για τα τρία αδέρφια χειροτερεύουν όταν αποφασίζουν να καταταγούν στο στρατό παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα τους.

Προσωπική άποψη:

Μια ταινία που η μητέρα μου λάτρεψε και εξαιτίας της σιχάθηκα, όχι μόνο να βλέπω αλλά, έστω να ακούω για αυτήν. Δυστυχώς εκείνα τα χρόνια, όταν είχες Filmnet στη διάθεσή σου ήσουν υποχρεωμένος να παρακολουθείς ξανά και ξανά τις ίδιες ταινίες μέχρι τη νέα διανομή 4 μήνες μετά, πολύ περισσότερες φορές μάλιστα όταν κάποιο μέρος της οικογένειάς σου είναι κεραυνοβολημένο με τον τότε νεαρό πρωταγωνιστή. Όσο και να μην αρέσει αυτό στο μπαμπά μου, και όσο ωραίος κι αν είναι, η μαμά μου μάλλον θα τον εγκατέλειπε για τον Pitt αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία που ουδεμία σχέση με την ταινία έχει. Απλά βρήκα μια ευκαιρία να εκφράσω τον πόνο του παιδικού, κινηματογραφικού μου τραύματος και πλέον, έχοντας αποτοξινωθεί από την εν λόγω παραγωγή, να αναφέρω την άποψή μου ειλικρινά και αμερόληπτα, χωρίς προκαταλήψεις.

Η ταινία προσπαθεί να συνδέσει πολλαπλά διαφορετικά κινηματογραφικά είδη κάτι που αυτόματα μπορεί να οδηγήσει σε δύο τινά. Ή το σύνολο της παραγωγής θα είναι τραγελαφικό, είτε θα είναι αρκετά καλό, έχοντας κάποια στοιχεία επικών διαστάσεων χωρίς ωστόσο να είναι το "Όσα Παίρνει Ο Άνεμος", όσο κι αν στα επιμέρους στοιχεία εντοπίζει κανείς εύκολα ομοιότητες. Η συγκεκριμένη περίπτωση για την οποία γίνεται λόγος σήμερα, μάλλον θα λέγαμε ότι ανήκει στην δεύτερη κατηγορία  Παντρεύοντας το γουέστερν με το ρομάντζο, το δράμα με την περιπέτεια εποχής, στέκεται αξιοπρεπέστατα καταφέρνοντας να κερδίσει την αμέριστη συμπάθειά μας και τελικά, να μας ψυχαγωγήσει, έστω κι αν ο εντυπωσιασμός που προκαλεί δεν είναι συνολικός αλλά σε ορισμένα, επιμέρους στοιχεία. Ας μην είμαστε και υπερβολικά απαιτητικοί, ειδικά με ταινίες που πασχίζουν να καλύψουν και να ικανοποιήσουν όλα τα γούστα και ως έναν βαθμό το επιτυγχάνουν.

Δεν μπορούμε να αρνηθούμε το γεγονός ότι ο Edward Zwick είναι ένας αξιόλογος και σοβαρός σκηνοθέτης. Ακριβώς αυτή του η σοβαρότητα είναι που καταφέρνει να στηρίξει τις τόσο διαφορετικές μεταξύ τους παραμετροποιήσεις του έργου, εμποδίζοντάς το να καταρρεύσει ανά πάσα ώρα και στιγμή. Βέβαια το μεγάλο του ατού δεν είναι ούτε το σκηνικό στο οποίο εξελίσσεται η δράση, ούτε η ίδια η ιστορία και η ανάπτυξή της όσο οι ετερόκλητοι χαρακτήρες που έχει στη διάθεσή του, στους οποίους μάλιστα συναντάμε ηχηρά ονόματα που τους στηρίζουν απόλυτα. Οι ίδιοι οι ήρωες, οι εμμονές τους, τα πάθη τους, οι αδυναμίες τους και οι βαθύτερες ανάγκες τους, συναισθηματικές, κοινωνικές, ηθικές, είναι εκείνες που παίζουν πρωταρχικό ρόλο και καθορίζουν όλη την δραματοποίηση του έργου. Φυσικά αν ο σκηνοθέτης δεν ξέρει να αξιοποιήσει όλα τα παραπάνω, είναι άσκοπη και η ύπαρξή τους. Φυσικά δεν πρέπει να παραλείψουμε την εξαιρετική, για μια ακόμη φορά, μουσική επένδυση δια χειρός Horner.

Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντάμε τον Anthony Hopkins στον ρόλο του συνταγματάρχη και αυστηρού πατέρα της οικογένειας, που χάρη στον εν γένη δυναμισμό του αποτελεί την πιο σταθερή και αξιόπιστη φιγούρα, αλλά και τους Brad Pitt, Aidan Quinn και Henry Thomas στους ρόλους των υιών του προαναφερόμενου, με τον πρώτο να ξεχωρίζει, όχι εξαιτίας της ερμηνευτική του δεινότητας αλλά, εξαιτίας του πιο αβανταδόρικου ρόλου της ιστορίας, υποδυόμενος τον ατίθασο τυχοδιώκτη που δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τα δεδομένα της συμβατικής ζωής που καλείται να ακολουθήσει. Η Julia Ormond από την άλλη, ως η μοναδική ουσιαστική γυναικεία παρουσία στο έργο, αποτελώντας το αντικείμενο του πόθου για τρία αδέρφια αμφότερα, είναι μια ευχάριστη παρουσία με το αγγλοσαξονικό στυλάκι της ωστόσο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι κακή σε αυτό που καλείται να υποστηρίξει, δε θα μπορούσε να με πείσει ως γυναίκα αράχνη. Παρ' όλα ταύτα, ίσως να την βλέπουμε στην καλύτερή της εμφάνιση στο σύνολο της καριέρας της.

Έρωτες, μοιραία πάθη, κοινωνικές συμβάσεις, αντισυμβατικοί χαρακτήρες, λίγο μελόδραμα και κλάμα, αναχρονιστική σκηνοθεσία που αυξάνει την κορύφωση του συναισθηματικού δράματος, με φόντο την Δυτική Αμερική μιας παλαιάς, ίσως και ξεχασμένης εποχής. Ο Zwick σίγουρα δεν παρέδωσε την καλύτερη ταινία του βιογραφικού του ωστόσο, το αποτέλεσμα είναι πέρα για πέρα αξιοπρεπές και τελικά, απόλυτα ικανοποιητικό, ιδιαίτερα σε ότι αφορά την προσέγγιση του γυναικείου και εκ φύσεως πιο συναισθηματικού κοινού. Άλλωστε, νομίζω πως βασικός σκοπός της ταινίας είναι να διασκεδάσει ο θεατής και όχι να μείνει στην ιστορία ως ένα αξιομνημόνευτο έπος εποχής και αυτό, το πετυχαίνει αναμφίβολα, ειδικά να μπούμε στη λογική να σκεφτούμε πόσα χρόνια έχουν περάσει από την προβολή της και πόσοι εξακολουθούν να την αγαπούν ως σήμερα.

Βαθμολογία 7,5/10

Ταυτότητα ταινίας:

Ελλ. τίτλος: Οι Θρύλοι Του Πάθους

Είδος: Εποχής

Σκηνοθέτης: Edward Zwick

Πρωταγωνιστές: Brad Pitt, Anthony Hopkins, Aidan Quinn, Julia Ormond, Henry Thomas, Karina Lombard, Gordon Tootoosis, Christina Pickles, Paul Desmond, Tantoo Cardinal, Robert Wisden, Kenneth Welsh, Bill Dow

Παραγωγή: 1994

Διάρκεια: 133'

Σχετικά sites που αξίζουν τον κόπο:

http://www.imdb.com/title/tt0110322/

http://en.wikipedia.org/wiki/Legends_of_the_Fall

Read More

ΛΟΥΦΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ: ΣΕΙΡΗΝΕΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

Συνοπτική περίληψη του έργου:

Ο φαντάρος Τζιμπιζίδης ετοιμάζεται να υποδεχθεί για το τριήμερο της Παναγίας το καλοκαίρι του 2003 την κοπέλα του στο νησί οπού υπηρετεί, την Κω. Ως τώρα δεν έχει υπηρετήσει ποτέ στο χειρότερο πόστο της περιοχής, τη βραχονησίδα Πίττα που βρίσκεται λίγα μίλια μακριά από τις τουρκικές ακτές.

Αυτό ακριβώς όμως του επιφυλάσσουν οι συνάδελφοί του και αφού καλά-καλά δεν προλαβαίνει να υποδεχθεί την εντυπωσιακή αγαπημένη του τον ειδοποιούν εσπευσμένα πως τίθενται όλοι σε επιφυλακή λόγω επικείμενων τουρκικών προκλήσεων, με αποτέλεσμα την ανάκληση της άδειάς του.

Ενώ η φάρσα λειτουργεί άψογα και ο άτυχος Αλέξανδρος δε πιστεύει τι του επιφύλασσε η μοίρα του, η αποστολή των πέντε φαντάρων υπό τις εντολές του σκληροτράχηλου λοχία Παρλαβάντζα αποβιβάζονται στη βραχονησίδα.

Το ξημέρωμα της 15ης Αυγούστου, ένα σκάφος με τουρκική σημαία προσαράζει στο νησάκι και ενώ ο καπετάνιος επιχειρεί να αποβιβάσει τρεις λαθρομετανάστες συλλαμβάνονται από το λοχία και τους άνδρες του.

Κατά τη νηοψία όμως διαπιστώνουν πως στο σκάφος βρίσκονται μερικοί ακόμα Τούρκοι επιβάτες μεταξύ των οποίων ένας δημοσιογράφος και δύο καλλονές. Η μια από αυτές έχει συγγενή έναν υψηλόβαθμο Τούρκο στρατιωτικό ο οποίος αναζητά τα ίχνη της εδώ και μερικές ώρες.

Προσωπική άποψη:

Νομίζω πως όλοι μας γνωρίζουμε κι έχουμε δει την αξιομνημόνευτη ταινία του Νίκου Περάκη, "Λούφα και Παραλλαγή" η οποία και προσέφερε μια ευχάριστη, κωμική και διασκεδαστική για το κοινό άποψη του ελληνικού στρατού, τουλάχιστον όπως αυτός ήταν την δεκαετία του '70. 29 ολόκληρα χρόνια μετά και έχοντας γίνει πλέον η θητεία περίπατος για τους νεοσύλλεκτους φαντάρους, ο Περάκης αποφάσισε πως είχε έρθει η ώρα για μια νέα, πιο φρέσκια ματιά και έτσι οδηγήθηκε το 2005 στην ταινία που δανείστηκε τον τίτλο της πρωτότυπης συμπληρώνοντάς τον με το "Σειρήνες Στο Αιγαίο", αντλώντας παράλληλα έμπνευση από κάποια αληθινά γεγονότα τα οποία και οδήγησαν τον ελληνικό στρατό ένα βήμα πριν από το να ξεσπάσουν εναντίον των γειτόνων μας, των Τούρκων. Τώρα, αν αυτό ήταν απαραίτητο ή αν απλά μειώνει ή αυξάνει την αξία της πρωτότυπης ταινίας που τόσο αγαπήθηκε, είναι μια άλλη ιστορία.

Σίγουρα ο προαναφερόμενος δανεισμός του κατά ήμισυ του τίτλου της ταινίας ήταν μια πολλή έξυπνη κίνηση από μεριάς παραγωγής. Στα πλαίσια του marketing, η επιλογή αυτή στάθηκε ικανή να τραβήξει νέους αλλά και παλαιότερους σινεφίλ στις αίθουσες οι οποίοι προφανώς ευελπιστούσαν πως θα παρακολουθούσαν κάτι ανάλογης αξίας. Όταν κάτι πλασάρεται ως συνέχεια και μάλιστα, μιας μεγάλης εμπορικής επιτυχίας του 1984, τότε αναμφίβολα το ενδιαφέρον βρίσκεται στα ύψη, πολύ περισσότερο δε όταν το συγκεκριμένο project φέρει και την υπογραφή του ίδιου δημιουργού. Όμως στην ουσία τους τα πράγματα είναι αρκετά διαφορετικά καθώς, ούτε πρόκειται για μια συνέχεια με την κλασσική έννοια του όρου, ούτε το χιούμορ είναι ανάλογης αισθητικής. Θα μου πείτε ίσως πως τα χρόνια περνάνε και η αισθητική, ακόμα και στην έννοια του κωμικού αλλάζει ωστόσο, αν και αυτό όντως υφίσταται, δεν σημαίνει πως είναι προς το καλύτερο.

Στην βάση της η ταινία ασχολείται με το ίδιο ακριβώς αντικείμενο που ασχολήθηκε και η προκάτοχός της. Με τα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα τα οποία αναπτύσσονται και εξελίσσονται στο χακί φόντο του ελληνικού στρατού. Σίγουρα προσπαθεί με κάθε τρόπο την αποφυγή της σύγκρισης ωστόσο δεν σημαίνει ότι κάτι τέτοιο επιτυγχάνεται, όχι τουλάχιστον στον απόλυτο βαθμό και ο λόγος δεν είναι άλλος από το πως πλασαρίστηκε η ταινία στο κοινό και μας αρέσει ή όχι, παρουσιάστηκε ως sequel και όχι ως μια αυτόνομη ταινία, όσο κι αν προσπαθεί να διατηρήσει την εικόνα αυτή. Με άλλα λόγια, έχουμε μια επανάληψη ήδη γνωστών εικόνων και περιστατικών, τοποθετημένα απλά σε ένα διαφορετικό μέρος και σίγουρα, η κινηματογραφική απόλαυση που προσφέρεται στερείται σε σχέση με το "Λούφα Και Απαλλαγή" του '84.

Δεν ξέρω αν κάποιος από εμάς περίμενε περισσότερα από τον Περάκη όμως σίγουρα, το μεγάλο ατού της ταινίας είναι οι νεαροί πρωταγωνιστές του οι οποίοι καταφέρνουν με τον δικό τους τρόπο να κάνουν την παρακολούθηση της ταινίας αν όχι μια πρωτόγνωρη εμπειρία, μην είμαστε και υπερβολικοί, μια ευχάριστη απασχόληση. Ο καθένας μοιάζει τοποθετημένος εκεί που πρέπει, ερμηνεύοντας έναν ρόλο που του πηγαίνει γάντι, έστω και αν από μόνοι τους οι χαρακτήρες δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια να ξεδιπλώσουν κανένα αξιομνημόνευτο ταλέντο. Καλώς ή κακώς, κάτι τέτοιο, είναι στα χέρια ταινιών άλλου επιπέδου και όχι μιας εν κατακλείδι σαχλοκωμωδίας που βασικός της σκοπός είναι να μας διασκεδάσει και να μας ψυχαγωγήσει. Βέβαια το αρνητικό στοιχείο σε ότι έχει να κάνει με την ανάθεση ρόλων, εντοπίζεται στην επιλογή των δευτεραγωνιστών που σε καμία των περιπτώσεων δεν μπορούν να συγκριθούν με εκείνους των Ξενίδη, Φιλιππίδη ή Βαλαβανίδη.

Χωρίς καμία αμφιβολία, οι "Σειρήνες Στο Αιγαίο" δε μπορούν με τίποτα να συγκριθούν με την "Λούφα & Απαλλαγή". Βέβαια, όσον αφορά την δεύτερη, βοηθούσε ιδιαίτερα η αναχρονιστική τοποθέτηση της ταινίας η οποία σε σχέση με τα σημερινά φανταρίστικα δεδομένα, επέτρεπε σκηνές μεγαλύτερης κωμικής έκτασης. Ωστόσο, όσο κι αν δεν πρόκειται για κάποια υπερπαραγωγή του κωμικού είδους, η ταινία προσφέρεται για ένα ευχάριστο δίωρο που αν μη τι άλλο, απολαμβάνουμε τη δεδομένη στιγμή της θέασης, έστω κι αν δεν πρόκειται ποτέ να επιδιώξουμε να την ξαναδούμε αλλά αντίθετα, μάλλον θα στραφούμε στην πρωτότυπη εκτέλεση των 80's. Στο κάτω-κάτω, ο Περάκης μεγάλωσε και αν μη τι άλλο, δεν μπορεί να διακωμωδήσει με την ίδια φρεσκάδα μια σημερινή κατάσταση και αυτό ως έναν βαθμό είναι κατανοητό και σεβαστό.

Βαθμολογία 5/10

Ταυτότητα ταινίας:

Ελλ. τίτλος: Λούφα Και Παραλλαγή: Σειρήνες Στο Αιγαίο

Είδος: Κωμωδία

Σκηνοθέτης: Νίκος Περάκης

Πρωταγωνιστές: Γιάννης Τσιμιτσέλης, Γιώργος Σεϊταρίδης, Ιωάννης Παπαζήσης, Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Βίκυ Καγιά, Ρένος Χαραλαμπίδης, Σωκράτης Πατσίκας, Στέλιος Ξανθουδάκης, Ορφέας Αυγουστίδης

Παραγωγή: 2005

Διάρκεια: 119'

Επίσημο site:

http://www.loufa.gr/

Read More

Ο ΟΙΚΟΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ: ΑΤΙΘΑΣΗ (ΒΙΒΛΙΟ 4ο) των P.C. Cast & Kristin Cast - Book review

Συνοπτική περίληψη του βιβλίου:

Η ζωή είναι χάλια όταν όλοι σου οι φίλοι έχουν τσαντιστεί μαζί σου.

Ρωτήστε και τη Ζόι Ρέντμπερντ που έχει γίνει ειδική στα χάλια. Μέσα σε μία εβδομάδα κατάφερε να μείνει χωρίς αγόρι, εκεί που είχε τρία, αλλά και να αποκλειστεί απ’ όλους, εκεί που μέχρι πρότινος είχε μια παρέα στενών φίλων οι οποίοι την εμπιστεύονταν και της συμπαραστέκονταν πάντα.

Από τις δύο φίλες που της έχουν απομείνει, η μία είναι απέθαντη ενώ η άλλη έχασε το σημάδι της. Επιπλέον, η Νεφερέτ κήρυξε πόλεμο στους ανθρώπους, αλλά η Ζόι ξέρει βαθιά μέσα της πως είναι λάθος. Ποιος την ακούει όμως;

Οι περιπέτειες της Ζόι στο σχολείο για αρχάριους βρικόλακες παίρνουν άγρια και επικίνδυνη τροπή. Φιλίες δοκιμάζονται, οι πραγματικές προθέσεις των πρωταγωνιστών βγαίνουν στο φως και σοκάρουν, κι ένα αρχαίο κακό ξυπνάει, στο συναρπαστικό τέταρτο βιβλίο της σειράς "Ο Οίκος της Νύχτας".

Προσωπική άποψη:

Τελικά ο καιρός περνάει πολύ πιο γρήγορα απ' όσο θέλουμε να πιστεύουμε ή τουλάχιστον, απ' όσο μας κάνει να φανταζόμαστε η ανυπομονησία μας. Το 4ο βιβλίο της σειράς του "Οίκου Της Νύχτας" ήταν κάτι που οι απανταχού fans της σειράς περιμέναμε με ανυπομονησία και επιτέλους μπορούμε να χαμογελάσουμε καθώς η "Ατίθαση" βρίσκεται στα χέρια μας επιβεβαιώνοντάς μας όσα είχαμε υποθέσει με την ανάγνωση του 3ου βιβλίου. Μητέρα και κόρη Cast έχουνε βρει για τα καλά τον δρόμο τους και μαζί με αυτές, ακολουθεί το ίδιο μονοπάτι και η ιστορία τους αλλά και οι χαρακτήρες τους δίνοντάς μας μια σαφή εικόνα των εξελίξεων αλλά και όσων πρόκειται να ακολουθήσουν στο μέλλον. Η Ζόι και η ταλαντούχα, παράξενη παρέα της ξαναχτυπάνε, έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τους εχθρούς τους αλλά και τις νέες εκπλήξεις που τους ετοιμάζουν και τα πράγματα στον Οίκο Της Νύχτας καθώς και για τον κόσμο ολόκληρο πρόκειται να γίνουν πιο σκοτεινά κι επικίνδυνα, αλλάζοντας την πορεία όλων δραματικά.

Έχω αναφέρει ξανά στο παρελθόν πως η χρονική συνέπεια της ιστορίας είναι κάτι που χαρακτηρίζει απόλυτα τις συγγραφείς μας. Μπορεί να έχουν περάσει 6 μήνες απ' όταν διαβάσαμε το 3ο μέρος της ωστόσο, το 4ο μας μεταφέρει μόλις δύο μέρες από τα γεγονότα που σημάδεψαν τον προκάτοχό του, γεγονός που δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει διαφορετικά ιδιαίτερα αν αναλογιστούμε την σοβαρότητα της κατάστασης αλλά και την κρισιμότητα της εξέλιξης για την ίδια την ιστορία και τους ήρωές της. Αν κάτι δεν έχουν στη διάθεσή τους αυτό είναι περισσευούμενος χρόνος και ανάλογα από το πως θα τον διαχειριστούν εξαρτάται και κατά πόσο θα μπορέσουν να αποτρέψουν το μεγάλο κακό που φαίνεται να γεννιέται στα σκοτάδια της νύχτας, απειλητικό και δυσοίωνο, έτοιμο να θυσιάσει ότι χρειαστεί προκειμένου να κυριαρχήσει. Το κακό που έχουν να αντιμετωπίσουν δεν γνωρίζει από μέτρα και σταθμά, δεν υπακούει σε κανόνες και κώδικες ηθικής και η διατήρηση των δικών τους αξιών αλλά και η ενίσχυση των δεσμών τους μπορεί να αποδειχτεί το σημαντικότερο όπλο τους.

Συναντάμε λοιπόν τη Ζόι η οποία και μετά τα τελευταία γεγονότα είναι απομονωμένη από τους φίλους της την ίδια εκείνη στιγμή που τους χρειάζεται περισσότερο από ποτέ στο πλευρό της. Η παρουσία τους δεν είναι καταλυτική μόνο ως προς το να αντιμετωπίσουν τους εχθρούς τους σε ένα κοινό μέτωπο αλλά και ως προς το να προστατέψει την ίδια της την ζωή. Το βάρος των ευθυνών που σηκώνει στους ώμους της είναι αναμφίβολα πολύ μεγάλο και βαρύ και όσο κι αν προσπαθήσει, δεν θα καταφέρει να κάνει τίποτα χωρίς την βοήθειά τους. Αυτό άλλωστε ήταν και ο σκοπός των αντιπάλων της. Να την θέσουν στο περιθώριο αποδυναμώνοντάς της και αφήνοντάς την απροστάτευτη. Η Ζόι λοιπόν πρέπει να φέρει πάλι τους φίλους της με το μέρος της και παράλληλα να τους κάνει να καταλάβουν ότι πίσω από τα μυστικά που τους κράτησε βρίσκεται κάτι πολύ πιο ουσιαστικό κι επικίνδυνο από την έλλειψη εμπιστοσύνης.

Η νεαρή μας πρωταγωνίστρια όμως έχει να αντιμετωπίσει και άλλες καταστάσεις. Δεν είναι μόνο η Νεφερέτ που προσπαθεί να ξυπνήσει ένα αρχέγονο κακό πιο ισχυρό από οτιδήποτε έχουν συναντήσει ως σήμερα, ούτε οι φίλοι της οι οποίοι αμφισβητούν το κατά πόσο ισχυροί είναι οι δεσμοί τους. Η καλύτερή της φίλης, Στίβι Ρέι, έχει ολοκληρώσει μια αλλαγή άγνωστη στον κόσμο των βρικολάκων μέχρι σήμερα ενώ οι υπόλοιποι νεκραναστημένοι αρχάριοι ανήκουν πλέον και αυτοί με τη σειρά τους σε ένα νέο είδος που πρέπει να βρει τρόπο να παρουσιάσει, εμποδίζοντας τα σχέδια της Νεφερέτ να τους χρησιμοποιήσει, παίρνοντάς τους με το μέρος της. Παράλληλα η Αφροδίτη έχει χάσει την ιδιότητα του βρικόλακα έχοντας επιστρέψει στην ανθρώπινη κατάστασή της ωστόσο, ούτε αυτή είναι φυσιολογική καθώς με τον δικό της τρόπο και έχοντας διατηρήσει το ισχυρότερο χάρισμά της, ανήκει σε ένα νέο είδος ανθρώπου. Φυσικά μέσα σε όλα αυτά, δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε τα συναισθηματικά προβλήματα της Ζόι, με τον Έρικ να έχει επιστρέψει στον Οίκο Της Νύχτας ως πληγωμένος πρωήν σύντροφός της και νυν καθηγητής της, τον επίσης πληγωμένο Χιθ αλλά και τον Στάρκ, έναν νέο αρχάριο για τον οποίο νιώθει έλξη αλλά σύντομα χάνει τη ζωή του στα χέρια της.

Οι Cast συνεχίζουν στο μοτίβο με το οποίο μας συστήθηκαν, δίνοντας ωστόσο στη Νύχτα και τις δυνάμεις της μεγαλύτερη σημασία από ποτέ. Δεν είναι απλά η θεά που προσφέρει ισχύ και χαρίσματα στους βρικόλακες αλλά, μια φιγούρα πίστης και δύναμης που καθοδηγεί τους πρωταγωνιστές. Παράλληλα, επιλέγουν να ακολουθήσουν έναν διαφορετικό τρόπο στην λογοτεχνική αποτύπωση του κακού που δεν περιορίζεται αποκλειστικά και μόνο στο πρόσωπο της Νεφερέτ αλλά σε μια δαιμονική δύναμη, βγαλμένη από μύθους και αρχέγονες δοξασίες, πιο ισχυρή κι επικίνδυνη απ' όσο θα μπορούσε ποτέ να είναι η ίδια. Δεν είναι εκείνη ο εχθρός που έχουν να αντιμετωπίσουν προκειμένου να διατηρηθεί η ειρήνη και στους δύο κόσμους αλλά, ένα πιόνι, ένα μέσο το οποίο χρησιμοποιείται προκειμένου να ξυπνήσει ο πραγματικός αντίπαλος, ο εχθρός εκείνος που πρέπει να κάνουν κάτι περισσότερο προκειμένου να τον βγάλουν από τη μέση. Και όπως αντιλαμβάνεστε, αυτό δεν είναι εύκολη υπόθεση.

Ενδιαφέρον έχει επίσης η θρησκευτική, αν μπορούμε να την χαρακτηρίσουμε έτσι, προσέγγιση που γίνεται αυτή τη φορά στον πυρήνα της ιστορίας. Για πρώτη φορά βλέπουμε μια ταύτιση στα σημεία ανάμεσα στην πίστη των βρικολάκων στη Νύχτα και των Καθολικών στην Παρθένο. Η επιλογή αυτή των Cast δεν είναι καθόλου τυχαία θέλοντας με τον τρόπο αυτό να δείξουν πως υπάρχουν πιστοί κάθε είδους που δεν εθελοτυφλούν, έχουν την ικανότητα να δεχτούν την ύπαρξη και άλλων δυνάμεων πέραν εκείνων των θεϊκών αλλά, και πως ότι κι αν πιστεύει βαθιά μέσα του ο καθένας από εμάς, η ουσία της ίδιας της πίστης και της δύναμης που την συνοδεύει, ίσως να μην είναι τελικά τίποτα περισσότερο από μια διαφορετική προσέγγιση, μια προσωποποίηση που εξυπηρετεί αυτά τα οποία ο καθένας μας γαλουχείται να ακολουθήσει από καταβολές του κόσμου του και της οικογένειάς του. Τελικά η ουσία μπορεί να μην βρίσκεται στο τι πιστεύει ο καθένας αλλά, στο να έχει κάτι να πιστεύει δίνοντάς του θάρρος, δύναμη και θέληση να προστατέψει αυτό που εν τέλει χαρακτηρίζουμε ως κοινό καλό. Φυσικά όλα αυτά δεν δίνουν μια θεοσεβούμενη, ούτε θεοφοβούμενη εικόνα στο μυθιστόρημα που αντιθέτως χαρακτηρίζεται από την εφηβική νότα που προσθέτουν ευχάριστα οι πρωταγωνιστές του.

Το βιβλίο αυτό αποτελεί μέχρι στιγμής το πιο σκοτεινό και το πιο επικίνδυνο της σειράς. Αν και τα γεγονότα που παρακολουθούμε δεν καλύπτουν παρά απειροελάχιστες μέρες, τα συναισθήματα που δημιουργεί είναι έντονα και τρομακτικά δυσοίωνα. Αντιλαμβανόμαστε πως οι νεαροί πρωταγωνιστές έχουν να αντιμετωπίσουν κάτι πιο ισχυρό και πέραν από τον έλεγχο των δυνάμεών τους και σίγουρα τα πράγματα δεν μπορούν να λήξουν ομαλά τόσο εύκολα. Είναι το σημείο όπου τα μυστικά πρέπει να αποκαλυφθούν, η αλήθεια, όσο παράξενη κι αλλόκοτη κι αν φαντάζει, πρέπει να βγει στο φως και τελικά ο καθένας να κάνει την επιλογή. Θα ακολουθήσει την Ζόι και τους συμμάχους της σε μια νέα πραγματικότητα που συστήνουν ή θα επιλέξει να μείνει στα μετόπισθεν θέτοντας το ρολόι της ζωής του σε αντίστροφη μέτρηση; Η καταστροφή του κόσμου όπως τον γνωρίζουν βρίσκεται πολύ κοντά και μόνο με σύνεση και πολύ κουράγιο θα μπορέσουν να το αντιμετωπίσουν διαφορετικά θα χαθούν για πάντα στα σκοτάδια του δαιμονικού Καλονά που χιλιάδες χρόνια περίμενε την στιγμή της εκδίκησής του.

Η ιστορία έχει πάρει για τα καλά πλέον μια πολλή δυνατή και ανατρεπτική πορεία, με την δράση της να κορυφώνεται και να μας κάνει αναμένουμε για ακόμα περισσότερα αλλά με σημαντικότερο χαρακτηριστικό της ότι, ανάμεσα στα τόσα βρικολακίστικα μυθιστορήματα, έχει μια καθαρά δικιά του, ξεχωριστή ταυτότητα. Το ξέσπασμα του κακού είναι μόλις στην αρχή του και είμαι σίγουρη πως οι Cast μας επιφυλάσσουν πολύ περισσότερες ανατροπές κι εκπλήξεις στο μέλλον. Οι χαρακτήρες τους έχουν μπει για τα καλά στην ενηλικίωση η οποία μπορεί να μην έρχεται χωρίς συνέπειες και ευθύνες όμως αυτά είναι τα στοιχεία που καθορίσουν την σημαντικότητά τους. Ο πόλεμος δεν τελείωσε αντίθετα, μόλις άρχισε και οι συνέπειες αναμένονται τρομακτικές και επικίνδυνες με πολλούς από τους εμπλεκόμενους να πληρώνουν ο καθένας το προσωπικό του τίμημα, έχοντας έναν πολύ σημαντικό ρόλο στην δραματοποίηση της όλης υπόθεσης αλλά και στην εξέλιξή της για την οποία πολλά μπορούμε να υποθέσουμε ωστόσο, χωρίς για τίποτα να είμαστε σίγουροι. Αυτό που μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα είναι ότι βρισκόμαστε μόνο στην αρχή και πως όλα όσα έχουμε βιώσει μέχρι στιγμής είναι απλά ένα λιθαράκι που οδηγήσει σταδιακά στην κορύφωση της αγωνίας, των συναισθημάτων και προσωπικών διλημμάτων. Η περιπέτεια μόλις άρχισε και μαζί με αυτήν, ξεκινάει και ένας αγώνας δρόμου για την σωτηρία όλων.

Βαθμολογία 9/10

Ταυτότητα βιβλίου:

Συγγραφείς: P.C. Cast & Kristin Cast

Μεταφραστής: Αυγουστίνου Βούλα

Εκδόσεις: Μεταίχμιο

Κατηγορία: Ξένη Λογοτεχνία

Έτος Έκδοσης: 2011

Αρ. σελίδων: 464

ISBN: 978-960-501-566-4

Read More

KILLER ELITE

Συνοπτική περίληψη του έργου:

Όταν ο Hunter, μέντορας κι αγαπημένος φίλος του Danny Bryce, ενός απόστρατου της ελίτ της Βρετανικής Αεροπορίας, πέφτει θύμα εκβιασμού κι απαγωγής, ο φίλος του αποφασίζει να επιστρέψει στη δράση για να τον σώσει.

Αποστολή του, να βρει και να σκοτώσει τρεις πληρωμένους δολοφόνους που προστατεύονται από μια μυστική οργάνωση με την ονομασία Feather Men, η οποία έχει αρχηγό τον πολυμήχανο Spike.

Το μυαλό, η δύναμη και η επιδεξιότητα θα καθορίσουν το νικητή στη μάχη μέχρι τελικής πτώσης.

Προσωπική άποψη:

Όταν μια ταινία βασίζεται σε αληθινή ιστορία, προερχόμενη στην προκειμένη από το μυθιστόρημα του Ranulph Fiennes, αυτόματα ο πήχης θέτεται πολύ ψηλά. Από 'κει κι έπειτα εξαρτάται από τον κάθε θεατή που θέλει να εστιάσει. Στην βάση της η συγκεκριμένη ταινία, πέραν των αληθινών γεγονότων, είναι μια παραγωγή δράσης και αυτόματα έχουμε να επιλέξουμε ανάμεσα σε δύο τινά. Θα την δούμε ως μια ακόμα περιπέτεια από τις δεκάδες που κυκλοφορούν κάθε χρόνο ή σαν μια αφήγηση; Προσωπικά, εστίασα στο πρώτο κομμάτι και ίσως γι' αυτό να μην είμαι τόσο αυστηρή όσο η πλειονότητα όσων την παρακολούθησαν οι οποίοι δεν θα έλεγα ότι την αγκάλιασαν με ιδιαίτερη θέρμη. Όχι, σε καμία περίπτωση δεν θέτω χαμηλά standars ωστόσο, προσπαθώ να διαχωρίσω το κομμάτι της ποιότητας από εκείνο της καθαρής κινηματογραφικής διασκέδασης και η συγκεκριμένη ταινία εστιάζει καθαρά στο δεύτερο σκέλος.

Ο McKendry αναλαμβάνει τον διπλό ρόλο σεναριογράφου και σκηνοθέτη και ουσιαστικά οι δύο αυτοί ρόλοι είναι οι παρθενικοί στην καριέρα του, σε ταινία μεγάλου μήκους τουλάχιστον. Αυτόματα έχει να αντιμετωπίσει μια διπλή δυσκολία. Η πρώτη έχει να κάνει με το γεγονός ότι το εγχείρημά του στηρίζεται σε αληθινά γεγονότα κατ' επέκτασην, θα έπρεπε πρώτον και κύριον να δώσει βάση στην ανάπλαση και παρουσίαση των χαρακτήρων του. Το δεύτερο σχετίζεται με την σύγκριση η οποία αναπόφευκτα έρχεται, τόσο με παλαιότερες παραγωγές του είδους όσο και με ανάλογες παραγωγές στο υπάρχον διάστημα. Όσον αφορά τους χαρακτήρες, θα λέγαμε ότι πέφτει στην λούμπα καθώς η προσοχή του φαίνεται να είναι στραμμένη περισσότερο στις σκηνές δράσης προσπαθώντας να εντυπωσιάσει παρά στο να αναπτύξει τους χαρακτήρες του όσο θα άρμοζε σε υπαρκτά πρόσωπα. Όσον αφορά την δράση τα πράγματα είναι καλύτερα για εκείνον καθώς η ταινία, δεν στερείται καθόλου στο κομμάτι αυτό.

Το μεγάλο ατού του McKendry, πέραν της αρκετά καλής ανάπτυξης της δράσης είναι το γεγονός ότι έχει στην διάθεσή του ονόματα τα οποία είναι αρκετά για να τραβήξουν τον κόσμο στις αίθουσες. Πάνω στα πρόσωπα αυτά βασίζεται για να χτίσει την πλοκή και πάνω στην δικιά τους προσωπικότητα βασίζεται για να ξεδιπλώσει το κουβάρι μιας ιστορίας χωρίς ωστόσο να μας αφήνει να εμβαθύνουμε όσο θα θέλαμε, πολύ περισσότερο όσο θα έπρεπε. Η αλήθεια είναι πως αν ήθελε να έχει μια σύσσωμη αποδοχή θα έπρεπε να δώσει κάτι παραπάνω αλλά από την άλλη σκεφτόμαστε ότι πρωτάρης είναι, όσο και να ήθελε, ίσως να μην μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο ή κάτι περισσότερο. Παρ' όλα ταύτα, οι fans των συγκεκριμένων ταινιών δεν θα απογοητευτούν, σε σύγκριση πάντα με εκείνους που θα επιζητούσαν κάτι ακόμα.

Το όνομα του De Niro αποτελεί καθαρά κράχτη, όχι γιατί η παρουσία του είναι κακή η δυσάρεστη, απεναντίας, ωστόσο, λειτουργικά ο ρόλος του δεν έχει να προσφέρει τίποτα πέραν του να τραβήξει μερικούς ακόμα στις αίθουσες που σε άλλη περίπτωση ίσως και να μην πλησίαζαν. Ο Clive Owen πάλι μας θυμίζει με την εμφάνισή του αυτή την συμμετοχή του σε άλλες ταινίες, ανάλογης θεματολογίας, όπως το "The Bourne Identity" ή το "The International", στον ρόλο όμως περισσότερο του κομπάρσου όπως στην πρώτη περίπτωση παρά του πρωταγωνιστή όπως στην δεύτερη. Μεγάλος νικητής αναδεικνύεται ο Jason Statham σε έναν macho, σκληροτράχηλο μεν, με συνείδηση δε ρόλο που ταιριάζει γάντι, προσθέτοντας άλλη μια επιτυχημένη και ευχάριστη κινηματογραφική παρουσία στο βιογραφικό του, για να μην αναφέρουμε την συνεργασία του με άλλα μεγάλα ονόματα που στο μέλλον μπορεί να αποδειχτεί πολλή χρήσιμη, πετύχει δεν πετύχει εισπρακτικά η ταινία.

Τελικά, αξίζει να δει κανείς το "Killer Elite"; Η απάντηση είναι, εξαρτάται! Εξαρτάται από το είδος του θεατή και από το κίνητρα που θα τον οδηγήσουν στις αίθουσες; Αν αναζητάτε μια κινηματογραφική πρόταση που θα σας προσφέρει ένα ευχάριστο δίωρο, με κυνηγητά, δράση, με σκοτωμούς και μυστικούς πράκτορες, πληρωμένου ή μη, τότε ναι, είναι μια πολλή καλή επιλογή και σίγουρα δεν θα κλάψετε τα λεφτά σας. Αν πάλι είστε ο θεατής που ζητάτε από μια ταινία βασισμένη σε αληθινή ιστορία να εμβαθύνει περισσότερο, αν θέλετε πρωτοτυπία και προβληματισμό σκέψης, καλύτερα να καταφύγετε σε dvd και σε κάποια παραγωγή ανάλογης θεματολογίας που έχετε ξαναδεί. Προσωπικά δεν κέρδισα κάτι από την θέαση της συγκεκριμένης ταινίας ωστόσο, πέρασα ευχάριστα και δεν έκλαψα την ώρα που σπατάλησα.

Βαθμολογία 6,5/10

Ταυτότητα ταινίας:

Ελλ. τίτλος: Killer Elite

Είδος: Δράσης

Σκηνοθέτης: Gary McKendry

Πρωταγωνιστές: Jason Statham, Robert De Niro, Clive Owen, Yvonne Strahovski, Dominic Purcell, Adewale Akinnuoye-Agbaje, Grant Bowler, Aden Young, Ben Mendelsohn, Lachy Hulme, Firass Dirani

Παραγωγή: 2011

Διάρκεια: 105'

Επίσημο site:

http://www.killerelite.com/

Read More