"Πυροτεχνήματα κάτω από τον ήλιο" της Μαρίας Α. Ιωάννου

Ποιητική σύνθεση, σε θραύσματα. Μια πραγματική διαδρομή στην πόλη αποκτά μη γραμμικές διαστάσεις, συνδέοντας την κίνηση με την σκέψη, και το προσωπικό βίωμα με το συλλογικό. Το Πυροτεχνήματα κάτω από τον ήλιο, ποιήματα της πεζογράφου Μαρίας Α. Ιωάννου, επιχειρεί να ιχνογραφήσει τις αφώτιστες και μετέωρες εκείνες στιγμές που ορίζουν τι μπορεί να σημαίνει άνθρωπος, γυναίκα, σώμα, χώρα, χρόνος, σε έναν κόσμο παράξενα οικείο που μοιάζει να μην ανήκει πουθενά.

"Γυμνή ψυχή: Ποιητικό ημερολόγιο 1996-2016" του Αθανάσιου Αλεξανδρίδη

Ένα ποιητικό ημερολόγιο που αρχίζει το 1996 και φθάνει ως τις μέρες μας. Στις καταγραφές του αποτυπώνονται αιφνίδιοι στίχοι που ντύνουν με λέξεις μια απογυμνωμένη ψυχή σε δημιουργική αναμονή για τη συνάντηση. Οι στίχοι αυτοί αποτελούν τα ποιητικά «υλικά» που καθώς αναδύονται αποκαλύπτουν το υπόγειο ψυχικό ρεύμα που ζητά τη μορφή, το υπόγειο ποίημα που ζητά την επιφάνεια. Αρκετά ποιήματα, ήδη δημοσιευμένα, προέρχονται από τις σελίδες του ημερολογίου. Άλλα, ζητούν ακόμη το οριστικό σχήμα τους. Ίσως σε κάποια το δώσει ο ποιητής, ίσως σε άλλα ο αναγνώστης.

"Δεν έχω χρόνο" του Oliver Jeffers

Σήμερα η Μπρίτζετ έχει τα γενέθλιά της και θέλει πολύ να τα περάσει με τους φίλους της. Μόνο που ο Ρόγιαλ πρέπει να επισκεφθεί κάποια μέρη, ο Ρόντνεϊ έχει να δει κάποιον για τον σκύλο του και ο Ρίτζις λούζει τα μαλλιά του. Μα, είναι δυνατόν; Μόνη της θα περάσει τα γενέθλιά της η Μπρίτζετ;

"Λιβένα" του Θοδωρή Παπαϊωάννου

Η Πάνω Πόλη, άλλοτε έσφυζε από ζωή και χαρούμενες παιδικές φωνές. Ολόκληρη η φύση γιόρταζε με τις μυρωδιές και τα χρώματα των λουλουδιών. Ύστερα οι άνθρωποι σκοτείνιασαν, τα δέντρα κόπηκαν, η φύση μαράθηκε και το Δέντρο στη Μέση είναι το μόνο που έχει απομείνει, με τις ρίζες του να φυλούν καλά κρυμμένα τα μυστικά του. Η χαρισματική Λιβένα και η παρέα της θα ξεκινήσουν από το σκοτάδι της Κάτω Πόλης, ένα μεγάλο και δύσκολο ταξίδι γεμάτο κινδύνους και απρόβλεπτες περιπέτειες, ώστε να ζωντανέψουν τη φύση και να ξαναφέρουν τη χαρά στη ζωή όλων. 
 
"Το άλογο των ονείρων" της Holly Surplice

Το άλογο ήρθε στην καταιγίδα, τότε που η Μέριν το χρειαζόταν πραγματικά. Ίσως η ίδια ευχήθηκε να το συναντήσει.
Μετά τον θάνατο του πατέρα η οικογένεια της Μέριν διαλύεται. Καθώς η μητέρα της βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στη σιωπή, η Λόουεν είναι συνέχεια θυμωμένη, η Τρέσα έχει χάσει τον ενθουσιασμό της, η Μέριν είναι σε απόγνωση. Δραπετεύει στο δάσος, όπου με τη γαλήνη και την ομορφιά του γιατρεύει αργά τις πληγές της.
Μια μέρα, η Μέριν, συναντά τον Σορέλ, ένα ονειρικό πλάσμα, ένα πανέμορφο άλογο, γεννημένο λες από το δάσος και τη θάλασσα. Ο Σορέλ γίνεται ο πιστός της φίλος που της δείχνει πώς να αγαπήσει τη ζωή, να γελάσει ξανά και ίσως να θεραπεύσει την οικογένειά της από το βάρος της απώλειας.